<xmp><body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6886596\x26blogName\x3d%E0%AE%95%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B3%E0%AE%AE%E0%AF%8D\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_IN\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/\x26vt\x3d-1173546591900635210', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script></xmp>

கசாகூளம் - பெயர்க்காரணம்

Monday, September 19, 2005

ஆதவன் - பாகம் ஒன்று


திசைகள் செப்டம்பர் 2004 இதழ் ஆதவன் சிறப்பிதழாக வெளிவந்தது. அப்போது ஆதவனின் எழுத்துக்கள் எனக்கு அறிமுகமில்லை. சமீபத்தில் படித்த பின்பு இணையத்தில் தேடிப்பார்த்தேன். திசைகளிலிருந்து அது காணாமல் போயிருந்தது. கூகிளின் கேஷ் புண்ணியத்தில் அது படிக்க கிடைத்தது. அதை இங்கே சேமித்து வைத்துக்கொள்கின்றேன். ஒரே ஒரு சிறிய எச்சரிக்கை. சற்றே நீளளளளளளளமான பதிவு இது. பின் எப்போதாவது பயன்படும் என்று பதிந்துள்ளேன்.

நன்றி: திசைகள் இதழ், தீபம் கட்டுரைகள், படைப்பாளிகள் உலகம்



காகித மலர்கள் - ஒரு மதிப்பீடு தி.க.சிவசங்கரன்

நூறு வயதைக் கடந்துள்ள தமிழ் நாவல் என்ற இலக்கிய வடிவத்தின் வளர்ச்சிக்கும் உயிராற்றலுக்கும் ஓர் எடுத்துக் காட்டாக விளங்குகிறது, ஆதவனின் "காகித மலர்கள்". இது ஓர் 'அக உலக நாவல்' என்று கூறலாம். 30 அத்தியாயங்களையும், சுமார் 490 பக்கங்களையும் கொண்ட இதில் சம்பவங்கள் அதிகம் கிடையாது. மிக நிதானமாகவும் ஆழமாகவும் படித்து அனுபவிக்க வேண்டிய படைப்பு இது. பல்வேறு பாத்திரங்களின் மன ஓட்டங்களை நுட்பமாகச் சித்திரிக்கும் இந்நாவலின் களம், புதுடெல்லி. ஒரு பரந்த பகைப்புலத்தில், இலக்கிய ஓவியமாக இந்நூல் தீட்டப் பெற்றுள்ளது. 1972 ஏப்ரல் - 1975 மார்ச் கால கட்டத்தில் இந்நாவலில் இந்தியத் தலைநகரின் மேல்தட்டு, நடுத்தட்டு, கீழ்த்தட்டு மக்கட் பகுதியினரின் வாழ்க்கைப் போக்கு, மன ஓட்டங்கள் ஆகியவற்றைக் காணலாம். புதுடெல்லியின் அதிகார வர்க்கம். மாணவர் உலகம், பத்திரிகை உலகம், அரசியல் உலகம், கலை உலகம், விஞ்ஞான உலகம் (பஸ் போக்குவரத்துத்), தொழிலாளர் உலகம் முதலியவற்றின் பிரதிநிதிகளை இதில் சந்திக்கிறோம்.

- உணவு அமைச்சகத்தில் டிபுடி செக்ரடரியாகவும் தென்னிந்தியக் கிளப்பின் காரியதரிசியாகவும் இருந்து, தமது பல்வேறு வேடங்களால் ஜாயிண்ட் செக்ரடரியாகப் பதவி உயர்வு பெறும் பசுபதி;
- நவநாகரிகப் பழக்க வழக்கங்களில் திளைத்து, தன் கணவனின் பதவி உயர்வுக்கு உறுதுணையாக இருந்து, நாடக நடிப்பில் ஈடுபாடுள்ள குடும்பத் தலைவியாக விளங்கும் மிஸஸ் பாக்கியம் பசுபதி (வயது 52);
- ஐந்தாண்டுகள் அமெரிக்காவில் பயின்ற பின்னர் தாயகம் திரும்பி, ஓர் அமெரிக்க சர்வகலாசாலையில் 'எகாலஜி' (இயற்கை - சூழ்நிலை இயல்) என்னும் விஞ்ஞானத் துறையில் டாக்டர் பட்டம் பெறுவதற்காக ஆய்வுரை எழுத முனைந்துள்ளவனும், பசுபதி தம்பதியின் மூத்த மகனுமான விசுவம் (வயது 32);
- விசுவத்தின் மனைவியும், விமானக் கம்பெனியில் ஓர் ஊழியருமான பத்மினி;
- கல்லூரிப் பரீட்சைகளில் பலமுறை தோற்று, பி.ஏ. இறுதிப் பரீட்சைக்கு வேண்டா வெறுப்பாக ஆயத்தமாகிக் கொண்டு, அதே சமயத்தில் 'ரொமாண்டிக்' கனவுகளிலும் கற்பனைகளிலும் வாழும் இளங்கவிஞனும், விசுவத்தின் தம்பியுமான செல்லப்பா (வயது 24);
- மேலைய கலாச்சாரத்தில் பற்றுக்கொண்ட ஆவேசமிக்க கல்லூரி மாணவர் தலைவனும், செல்லப்பாவின் தம்பியுமான பத்ரி ஆகியோரைக் கொண்ட குடும்பத்தின் உறுப்பினர்கள் இந்நாவலின் பிரதான பாத்திரங்கள்.

மிஸஸ் பாக்கியத்துடன் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் மத்திய அமைச்சர்; செக்ஷன் ஆபீசர் எம்.ஜி.ஒய். ஐயர்; அவர் மகன் (சீற்றமுள்ள கல்லூரி மாணவன் - பத்ரியின் நண்பன் - ஆங்கில எழுத்தாளன்); கணேசன்; 'டைம்ஸ்' பத்திரிகையின் துணை ஆசிரியரும் பசுபதி குடும்பத்தின் நண்பருமான நரசிம்மன்; அந்தக் குடும்பத்துக்கு மிக நெருக்கமானவளும், கல்லூரி மாணவியும், பத்ரி, கணேசன், செல்லப்பாவின் சிநேகிதியும், சுதந்திரப் பிரியையுமான தாரா; பிரபல வலதுசாரி எம்.பி.யான ஆர்யபிரகாஷ்; அவர் கட்சியைச் சேர்ந்த மாணவர் யூனியன் தலைவர் ராம்கிஷோர்; பத்திரிகை ஆபீஸ் டைப்பிஸ்ட் மற்றும் செல்லப்பாவின் நண்பனான ரமணி; விசுவத்தின் நண்பனும் விவசாய ஆராய்ச்சிக் கழக ஊழியனுமான உண்ணி, அவன் மனைவி முதலிய பாத்திரங்கள், புது டெல்லியின் மேல்தட்டு மற்றும் நடுத்தட்டுப் பிரிவினர்.

டிரைவர் கபூர்சந்த், கண்டக்டர் ராம்பிரஷாத், பசுபதியின் வீட்டு வேலைக்காரன் ராம்சிங் முதலிய பாத்திரங்கள், கீழ்த்தட்டுப் பிரிவினர். சுமார் 20-க்கு மேற்பட்ட பாத்திரங்கள், இந்நாவலின் ஊடும் பாவுமாக உள்ளனர். இவர்களின் மனப்போக்குகளும் செயல்பாடுகளும் இந்த நாவலுக்கு உருக்கொடுக்கின்றன. வர்ணனைகள் மற்றும் உரையாடல்கள் வாயிலாகவும் இந்நாவல் விரிவடைகிறது; ஆழமும் சுவையும் பெறுகிறது.

பாத்திர இயல்புகள்

இந்நாவலின் சில குறிப்பிட்ட பாத்திரங்களின் இயல்புகளைக் காண்போம்:

1. விசுவம்

'இயற்கையின் நியதிகளை உணருதலையும், அவற்றைப் பேணுதலையும், ஒரு முக்கிய அடிச்சரடாக இந்நாவல் கொண்டுள்ளது' என்று ஆதவன் கூறுகிறார். எனவே, 'எகாலஜி' (இயற்கை - சூழ்நிலை இயல்) விஞ்ஞானியும் அறிவு ஜீவியுமான விசுவம், இந்நாவலில் ஒரு பிரதான பாத்திரம் என்றே சொல்லவேண்டும்.

'இந்திய நகரங்களின் சூழ்நிலையில் யந்திர நாகரிகத்தின் பாதிப்புகளும் விளைவுகளும்' என்ற தலைப்பில், விஸ்கான்ஸின் யுனிவர்ஸிடிக்கு இன்னும் 6 மாதங்களுக்குள் விசுவம் ஆய்வுரை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். எனவே, புது டெல்லியிலுள்ள தனது பெற்றோர் வீட்டுக்கு மனைவியுடன் அவன் வந்திருக்கிறான்.

பரிவும் இங்கிதமும், உண்மையில் நாட்டமும், விடுதலை உணர்வும், தன்னடக்கமும், தனது தனித் தன்மையைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதில் ஆர்வமும் கொண்டவன் விசுவம்.

'துரதிருஷ்டவசமாக அவன் யாருடனும் ஒத்துப்போக முடியாத ஒரு டைப்; மூடி ஃபெல்லோ. உக்கிரமான - சில சமயங்களில் சிரிப்பை வரவழைக்கும் - கொள்கை வீரன்' என்று விசுவத்தைப் பற்றி அவன் அம்மா மிஸஸ் பாக்கியம் வருணிக்கிறாள்.

ஆனால், அவன் மனைவி பத்மினியின் பார்வையில் - விசுவம் ஒரு ஹீரோ; உல்லாசப் பயணி; பைத்தியம்; குழந்தை; சோம்பேறி; ரொம்ப சென்சிடிவ்; உலக சகோதரத்துவத்தைப் பற்றிச் சொல்லுகிறவன்; ஆனால் நாலு பேருடன் கலகலப்பாக பழகத் தெரியாதவன்!

விசுவத்தின் லட்சியம் என்ன? அடிப்படையான குணாம்சம் என்ன?

தனக்குள் விசுவம் இவ்வாறு சிந்திக்கிறான்: ஒரு டாக்டர் பட்டம்; அதன் மூலம் ஓர் உயர்ந்த பதவி - இதுவா அவன் லட்சியம்? இல்லை. அவன் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். தான் வேண்டுவது என்ன என்பது பற்றி ஒவ்வொரு கணமும் தெளிவுடன் இருக்கவேண்டும். தன்னுடைய அப்பாவைப் போலப் போராட்டமேயன்றி, அதிகச் செலாவணி பிம்பங்களுடன் அடித்துச் செல்லப்படுவதை அவன் விரும்பவில்லை.

'தன்னைத் தன் பார்வையில் நிரூபித்துக் கொள்வதுதான் அவனுக்கு முக்கியம். தன்னைப் பற்றித் தன் திருப்திக்காகத் தெரிந்து கொள்வதுதான் முக்கியம். ஆழத்தில், வெகு ஆழத்தில், அவன் யார்? அவன் யாசிப்பது எது? இதை அவன் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். தேடியவாறு இருக்கவேண்டும். மற்றவர்கள் அவனைப்பற்றி உருவாக்கும் பிம்பங்களுக்குப் பலியாகாமல் அவன் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும். இது சாத்தியம்தானா?'

இவ்வாறு தன்னைப் பற்றிய வேதாந்த விசாரணையில் ஈடுபடும் விசுவம், 'இயற்கையைத் தொழுதலை மீண்டும் நாகரிகமாக்குவதுதான்' உலகம் அழியாமல் காப்பதற்கான ஒரே வழி என்றும் எண்ணுகிறான். 'இது அவ்வளவு சுலபமானதல்ல. மரங்களையும் செடி கொடிகளையும் நேசிப்பது என்பது தனிமைப்படுத்தப்படக்கூடிய ஓர் அம்சமல்ல; விஷயமல்ல. பல தலைமுறைகளாக வளர்ந்து ஸ்தாபிதமாகியுள்ள ஒரு மனப்போக்கே மாற்றப்பட வேண்டும்' என்று கருதுகிறான்.

டெல்லியின் தாறுமாறான வளர்ச்சிக்கான திட்டங்களை உருவாக்கியவர்கள் யாராவது ஒரு ஸ்டுபிட் அண்டர் செக்ரடரி, டிபுடி செக்ரடரி அல்லது இவர்களைப் போன்ற ஆசாமியாக இருக்கும் என்று கணேசன் கூறியபொழுது, விசுவம் இவ்வாறு சொல்கிறான்:

'அண்டர் செக்ரடரியும் டிபுடி செக்ரடரியும்கூட நிர்ப்பந்தங்களுக்கு உட்பட்டவர்கள்... அவர்களையும் குறை சொல்வதற்கில்லை. இந்த ஸிஸ்டமே-அமைப்பே தவறானது'.

இவ்வாறு கருதும் விசுவம், நாவலின் இறுதியில் எவ்வாறு இருக்கிறான்?

'தன் கவர்ச்சிகரமான பிரதிபலிப்புகளை நாடி, நாடியதைக் கண்டதாக மயங்கி, தன்னிடமிருந்து தப்பியவாறு' இருக்கிறான்.

'நான் ஏதேதோ பொய்களில் சிக்கிக் கொண்டேன்; என்னைக் காப்பாற்று' என்று பத்மினியை நினைந்து வருந்துகிறான்.

அவனுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்திருப்பதை அறிவிக்கும் தந்தியைக் கண்டவுடன், அவன் மனம் இலேசாகிறது.

பிரதான பாத்திரமான விசுவம், ஒரு சிறந்த படைப்பு. இந்த அறிவு ஜீவியின் உளப் போராட்டங்கள், நன்கு சித்திரிக்கப் பெற்றுள்ளன.

2. செல்லப்பா

ஏப்ரலில் பி.ஏ.யை முடிக்க எண்ணும் செல்லப்பா, மென்மையான உள்ளம் படைத்தவன்; பணிவும், அன்பும், ஒத்துழைப்பும், நகைச்சுவை உணர்ச்சியும் கொண்டவன். மிஸஸ் பசுபதியின் தனி அன்புக்குப் பாத்திரமான செல்லப் பிள்ளை.

இவன் பரீட்சை மற்றும் பாடப் புத்தகங்களை வெறுப்பவன்; ரொமாண்டிக் கனவுலகில் சதா சஞ்சரிப்பவன்; பெண்ணழகை ரசிப்பவன்; இளங் கவிஞன்; கலை - இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவன்.

ஆனால் இவன் தன்னம்பிக்கை அற்றவன்; முயற்சி செய்யத் தயங்குபவன்; வாழ்க்கையின் நிஜங்களுக்கு அஞ்சி, கற்பனைகளில் சுகம் காண்பவன்.

'அந்தந்தச் சமயங்களில் செய்யவேண்டிய விஷயங்கள் அதற்கான நேரம் கடந்த பிறகுதான் அவனுக்கு எப்போதுமே புலப்படுகின்றன; மிக எளிய முடிவுகளை எடுப்பதில் அவனுக்கு எப்போதுமே சாமர்த்தியம் போதாது'.

'செல்லப்பாவின் பிரச்சினைகள் எல்லாம் தற்செயலாகத் தீர்ந்தால்தான் உண்டு; அவனாக அவற்றைத் தீர்க்க சக்தியற்றவன்'.

பத்திரிகை அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் ரமணியும் செல்லப்பாவும் நெருங்கிய நண்பர்கள். இவர்களின் சந்திப்புகளும் உரையாடலும் மிகச் சுவையானவை.

ரமணிக்குத் திருமணம் ஏற்பாடாகிவிட்டதால், செல்லப்பாவின் தனிமையும் மன உளைச்சல்களும் அதிகரிக்கின்றன.

பி.ஏ. பரீட்சையை நன்றாக எழுதாததால் தனக்குத் தோல்வி நிச்சயம் என்பதைச் செல்லப்பா உணருகிறான். தனது வேதனைகளை மறக்க ஊர் சுற்றுகிறான்; சினிமா பார்க்கிறான். இறுதியில், தாராவின்பால் அவனுக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு ஏற்படுகிறது. அவளது அரவணைப்பைப் பெற்ற அவன், இவ்வாறு எண்ணுகிறான்:

'இவளைத் தினம் தினம் பார்க்க வேண்டும். இவள் போடுவது வேஷமாக இருந்தாலும் பாதகமில்லை. நான் எங்கேயாவது பற்றிக் கொண்டாக வேண்டும். இவள் ஒரு இவள்... அதுவே முக்கியமானது; போதுமானது'

இத்தகைய முடிவுக்கு வரும் செல்லப்பா, இந்த நாவலின் ஜீவநாடியான பாத்திரங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறான்.

3. பத்ரி

செல்லப்பாவின் தம்பியான பத்ரி, கல்லூரி மாணவன்; பாப் மியூசிக் மற்றும் மேலைய கலாசாரத்திலும் பெண்களுடன் பழகுவதிலும் பற்றுக் கொண்டவன்; சுதந்திரப் பிரியன்; துணிச்சல் உள்ளவன்; பெற்றோருடன் உளமார்ந்த ஒட்டுறவு இல்லாமல், அந்நியமாகி நிற்பவன்.

யுனிவர்சிடி ஸ்பெஷல் பஸ்ஸில் தாராவைக் கேலி செய்த மாணவர்களைக் கண்டக்டர் ராம் பிரகாஷ் கண்டிருக்கிறான்; அவனை மாணவர்கள் அடிக்கின்றனர்; அச்சமயத்தில் பத்ரி தலையிட்டு, கண்டக்டரைக் காப்பாற்றுகிறான்.

அவனுக்கும் அவனது சிநேகிதியான தாராவுக்கும் டிஸ்கோதேயில் வாக்குவாதம் ஏற்பட்டு, அவனது ஆணவம் மேலோங்குகிறது; 'போகலாம்' என்று அவன் கோபத்துடன் எழுந்து விடுகிறான்.

மாணவர் இயக்கம் ஒரு ஜன்னியைப்போல அவனை ஆட்கொள்கிறது.

மாணவர் யூனியன் தலைவர் ராம்கிஷோருக்கு எதிரான அணிக்குத் தலைமை தாங்குகிறான், பத்ரி. மாணவர்கள் தொடர்ந்து போராடுவதை ராம்கிஷோர் எதிர்க்கிறான். இதனால் பத்ரி அணியைச் சேர்ந்த குல்வந்த் ஆத்திரமடைகிறான்; அவனது ஆட்களில் ஒருவன் ராம்கிஷோரைக் கத்தியால் குத்திக் கொன்றுவிடுகிறான்.

அதிருப்தியுற்ற மாணவர் கும்பல், அடாவடிச் செயல்களில் இறங்குகிறது. பஸ்களைக் கடத்துதல், எரித்தல் முதலியவற்றில் ஈடுபடுகிறது.

ஒருநாள் சில மாணவர்கள் ஒரு பஸ்ஸை 'ஹைஜாக்' செய்யும்பொழுது, நடைபாதையில் வாழும் ஒரு சக்கிலியன் குடும்பத்தின்மீது பஸ்ஸை ஏற்றிவிடுகின்றனர். சக்கிலியனும் அவன் மனைவியும் அங்கேயே மடிந்து விடுகின்றனர்; அவர்களுடைய குழந்தை மட்டும் சாகவில்லை. பெருந்திரளாகக் கூடிய மக்கள், பத்ரியையும் இதர மாணவர்களையும் பஸ்ஸுக்குள் சிறைப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றனர்; அந்த மாணவர்களைப் போலீஸார் ஸ்டேஷனுக்கு இட்டுச் செல்லுகின்றனர்.

தமது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி போலீஸ் பிடியிலிருந்து பத்ரியை விடுவிக்கும் பசுபதி, மகனைக் கண்டிக்கிறார். ஆனால் அவன் சீறுகிறான்:

'ஜெயிலுக்கு அனுப்பினால் போயிருப்பேன்... எனக்குப் பயமில்லை. உன்னால் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமென்று நிரூபிக்க இது இன்னொரு சந்தர்ப்பம், அவ்வளவுதான். அந்த 'ஈகோ' வினால்தான் நீ வந்தாயே தவிர, எனக்காகவா வந்தாய்?' என்று பத்ரி எடுத்தெறிந்து பேசுகிறான்.

பளாரென்று அவன் கன்னத்தில் அறைந்து, வீட்டுக்கு அழைத்து வருகிறார் பசுபதி.

தலைமுறை இடைவெளியின் சின்னமாகவும், இந்நாவலில் ஒரு முக்கிய இழையாகவும் விளங்கும் பத்ரியைத் திறமையுடன் படைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

4. பசுபதி

டிபுடி செக்டரடரியாக இருந்து ஜாயிண்ட் செக்ரடரியாகப் பதவி உயர்வு பெறும் பசுபதி, புதுடெல்லி உயர் அதிகார வர்க்கத்தின் பிரதிநிதி ஆவார்.

சுறுசுறுப்பாக வெவ்வேறு வேடங்களை அணிந்து, வெவ்வேறு மட்டங்களில் சரளமாகப் பழகும் பசுபதி, மத்திய அரசாங்க எந்திரத்தின் போக்குகளை நமக்கு நன்கு உணர்த்தும் பாத்திரமாக விளங்குகிறார். ஆதவனின் படைப்பாற்றலுக்கு இவர் ஒரு சான்று.

'அப்பா ஒரு சிறந்த நடிகர், தன்னைப் பற்றி பல்வேறு பிம்பங்களை உருவாக்குவதில் வல்லவர்' - இது பசுபதியைப் பற்றி விசுவத்தின் கருத்து.

எத்தனையோ மேலதிகாரிகளின்கீழ் கிடைத்த பிரமோஷன்கள்பற்றி, ஜாயிண்ட் செக்டரரியாகப் பதவி உயர்வு பெற்றுள்ள பசுபதி எண்ணிப் பார்க்கிறார்; அப்போது பாக்கியத்தின் நினைவும் அவருக்கு வருகிறது. 'அவள் - பாக்கியம் இல்லாமல் இது (பிரமோஷன்) சாத்தியமாகியிருக்காது என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் இது பற்றி அவருக்கு எந்தவிதமான கிலேசங்களும் ஏற்பட்டதில்லை...'

'நான் மூர்க்கமாக எதையும் விலக்க முயன்றதில்லை. யாரையும் தவிர்க்க முயன்றதில்லை. போலியான கட்டுப்பாடுகளில் சிக்கி உழலும் ஒரு 'டிபிகெல் பிராமினாக' இல்லாமலிருக்கவே நான் முயன்று வந்திருக்கிறேன். புதிய மனிதர்கள், புதிய சூழ்நிலைகள் இவற்றில் பரவசமடைந்து வந்திருக்கிறேன். என்னை நானே புதிதாகக் கண்டுபிடித்தவாறே இருந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு கட்டமும், ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும், புதிய வேஷமொன்றை அணியும் வாய்ப்பு...' என்று எண்ணுகிறார், பசுபதி.

அதே வேளையில், 'எனக்கு என்ன ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது? நான் எங்கே தவறிழைத்தேன்? புதிய புதிய சூழல்களை - பாவனைகளை - வாழ்க்கை மதிப்புக்களைச் சுவீகரித்தவாறே இருந்தது தவறா?' என்னும் குற்ற உணர்வும் அவருக்கு ஏற்படுகிறது.

உணவு மந்திரியுடன் பாக்கியம் நெருங்கிப் பழகுவது குறித்து அவருக்கு அச்சமுண்டாகிறது: 'இவர் என்னைவிடச் சிறந்த நடிகர்... பாக்கியம்! எனக்குப் பயமாயிருக்கிறது'.

பாக்கியம் பங்கேற்கும் நாடகத்திற்குத் தலைமை தாங்கவிருக்கும் இந்த மந்திரி ஓர் அயோக்கியன், 'பக்கா ரோக்' என்று அவர் சந்தேகப்படுகிறார். இறுதியில் அவரது பயமும் சந்தேகமும் ஊர்ஜிதம் ஆகின்றன.

போலீஸ் ஸ்டேஷனிலிருந்து பத்ரியை அழைத்துக் கொண்டு அவர் வீடு திரும்பியதும், கார் விபத்தில் பாக்கியம் இறந்துவிட்டதாக டெலிபோன் மூலம் செய்தி வருகிறது.

புதிது புதிதாக வேஷமணியும் உயர் அதிகாரி பசுபதியின் பாத்திரத்தை ஆழமாகவும் அழுத்தமாகவும் ஆதவன் சித்திரித்துள்ளார்.

5. பாக்கியம்

மிஸஸ் பாக்கியம், ஒரு குடும்பத் தலைவி மட்டுமல்ல; நாடக நடிகையும்கூட. எப்போதும் அழகிய நவநாகரிக பிம்பங்களை அணிய விரும்புகிறவள்.

'அம்மா நாடக மேடைக்கு வெளியேயும் ஒரு நடிகைதான். வெவ்வேறு தருணங்களில் வெவ்வேறு வேஷங்கள் அணிவதில் இன்பம் கொள்கிறவள். அப்பாவும் அப்படித்தான்' - இது விசுவத்தின் கருத்து.

குடும்பத்தின் மையப் புள்ளியாக இருக்க விரும்பும் மிஸஸ் பாக்கியத்தைப் பற்றி பத்ரியின் கருத்து என்ன? தாராவிடம் அவன் இவ்வாறு கூறுகிறான்: 'அவள் ஒரு தீவிர சுயநலவாதி. தன்னைப் பற்றிய மிகையான எண்ணமுடையவள். தான் சொல்வது எதுவாயினும் பிறர் அதை மறுப்பில்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறவள்'.

உணவு மந்திரியின் தோரணையும், ஆகிருதியும், பேச்சும், பார்வையும் அவளை ஆக்கிரமித்து விடுகின்றன. அவள் பரவசம் அடைகிறாள்.

பாக்கியம் நடிக்கும் நாடகத்திற்கு மந்திரி தலைமை தாங்குகிறார்; அவரது நகைச்சுவைப் பேச்சு அவளுக்கு மகிழ்வூட்டுகிறது.

உலகையே வெல்லக்கூடிய தீரமும் சாகசமும் படைத்தவராகத் தோன்றிய மந்திரியுடன் ஓர் இரவில் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறாள், மிஸஸ் பாக்கியம். திடீரென்று நள்ளிரவில் அவளுக்கு ஞானோதயம் ஏற்படுகிறது.

'இவரை விட்டுச் செல்ல வேண்டும். உடனே செல்ல வேண்டும். எனக்கு என்ன ஆகிவிட்டது?... இவரும் எல்லா ஆண்களையும்போல ஓர் ஆண். எல்லா ஆண்களையும்போல ஆசையும், அகந்தையும், பயமும், சிறுமைகளும், இவற்றை மூடி மறைக்கும் முகமூடிகளும் உள்ளவர். என் உடலையும் என் 'ஈகோ' வையும் வருடத் தெரிந்தவர்' என்று பாக்கியம் எண்ணுகிறாள்.

'சே, நான் ஒரு முட்டாள்' என்று நினைத்தவாறு அவள் மந்திரியின் வீட்டு வாசலுக்கு வருகிறாள். அங்கிருந்த காரை ஓட்டிக் கொண்டு, சாலையில் படுவேகமாகச் செல்கிறாள்.

'என் கணவரே, என்னை அணைத்துக் கொள்ளுங்கள்; இறுக அணைத்துக் கொள்ளுங்கள்; என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று அவள் உள்ளம் ஓலமிடுகிறது.

மிக வேகமாகச் சென்ற கார், தார் டிரம்களில் மோதித் தட்டாமாலை சுற்றுகிறது. எதிரே பிரும்மாண்டமாக அசுர வேகத்தில் வந்த லாரி அதனுடன் மோதுகிறது.

மிஸஸ் பசுபதியின் அலறல், பாதியிலேயே உறைந்து போயிற்று.

பாக்கியத்தின் துயர முடிவு, நம் உள்ளத்ல் ஓர் அநுதாபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் ஆசிரியர் அவளைச் சாக அடித்திருக்க வேண்டாம் என்றும் தோன்றுகிறது. 'காவிய நியாயம்' (Poetic Justice) கருதி, அவளுக்கு இத்தண்டனையை அவர் வழங்கிவிட்டார் போலும்! ஒருவேளை, இந்த முடிவுதான் பொருத்தமானது என்றும் அவர் கருதியிருக்கலாம்.

6. கணேசன்

பத்ரியின் கிளாஸ்மேட்டான கணேசன் (வயது 19), இந்த நாவலில் ஒரு முக்கிய பாத்திரம்.

நடுத்தர வர்க்க இளைஞர்களின் பிரதிநிதியாகவும், 'தலைமுறை இடைவெளி' யின் சின்னமாகவும், வெளி நாடுகளில் பெரும் பதவி வகிக்க வேண்டும் என்ற வேட்கைகொண்டவனாகவும், பேச்சுக்களில் தந்திரசாலியாகவும் இவன் விளங்குகிறான்.

இவனுடைய அப்பா எம்.ஜி.ஓய். ஐயரும், பத்ரியின் அப்பா பசுபதியும் ஒரே மினிஸ்டிரியில்தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பத்ரியின் அப்பா டிபுடி செக்ரடரியாகிவிட்டார், இவனது அப்பா வெறும் செக்ஷன் ஆபீஸர்தான்.

'அவன் தன்னைவிட உயர்ந்த பதவி வகிக்கவேண்டும் என்று அவன் அப்பா விரும்புகிறார். அதே சமயத்தில் குலதர்மத்தை அவமதிக்கக்கூடாதென்றும் விரும்புகிறார். தோசையும் முழுசாக இருக்க வேண்டும்; அதைத் தின்னவும் கூடாது என்றால் எப்படி முடியும்?... முதலில் அவன் பிதுரார்ஜிதமாகப் பெற்றுள்ள நடையுடை பாவனைகள், மனப்போக்கு ஆகியவற்றை மறந்தாக வேண்டும். சுத்தமான ஸ்லேட்டில்தான் தெளிவான சித்திரம் எழுதமுடியும். பழைய மாளிகையை இடித்துத்தான் புதிய மாளிகையை அமைக்க முடியும்' என்று கணேசன் எண்ணுகிறான்.

பத்ரி தலைமையில் மாணவர் போராட்டத்தைத் தூண்டிவிடும் ஆவேசப் பேச்சாளனாகவும் கணேசன் விளங்குகிறான். ஆனால் மாணவர்களின் கரவொலிக்கிடையே, முக்கிய கட்டத்தில் கூட்டத்தைவிட்டு நைசாக வெளியேறி, தாராவுடன் சினிமாவுக்குச் சென்றுவிடுகிறான்!

தனது ஆங்கிலக் கட்டுரைகளைத் திருத்தித் தருமாறு தாரா அவனிடம் கூறுகிறாள். அவளுடைய புன்னகை, பேச்சு, அவள் வாங்கிக் கொடுக்கும் ஐஸ் கிரீம், எல்லாமே அவள் தன் நோக்கங்களுக்கு ஏற்றவாறு அவனைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கான வசிய முறைகள்தாமோ என்று அவனுக்குத் தோன்றுகிறது.

ஞாயிறு இதழில் அவனது கட்டுரையைப் பிரசுரித்த 'டைம்ஸ்' துணையாசிரியர் நரசிம்மனைச் சந்தித்து, நன்றி கூறுகிறான், கணேசன். அவர் என்ன சொன்னாலும் ஒத்துப் போகவும் தயாராயிருக்கிறான்.

'இவனுக்கு நான் அமைப்பின் அடையாளம்; என் தோழமை இவனுக்கு ஓர் உந்துதல்; ஓர் ஏணி' என்று எண்ணுகிறார் நரசிம்மன்.

நடுத்தட்டு வர்க்கத்திலிருந்து மேல்தட்டு வர்க்கத்திற்குப் பாய்ந்து முன்னேற விரும்பும் கணேசனின் இயல்புகளை மிக அழகாக விளக்கியுள்ளார், ஆதவன்.

7. நரசிம்மன்

'டைம்ஸ்' பத்திரிகை துணையாசிரியர் நரசிம்மன், பசுபதி குடும்பத்தாரின் நண்பர்; இந்த அறிவு ஜீவி, ஒரு சுவையான பாத்திரம்; நாவலின் முக்கிய இழைகளில் ஒன்றாக விளங்கும் படைப்பு.

தாரா, கணேசன், விசுவம், பத்ரி முதலிய இளந் தலைமுறையினரின் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் அநுதாபத்துடன் புரிந்துகொள்ள முயலும் முதிய தலைமுறையின் பிரதிநிதி இவர்.

தமது பத்திரிகையில் காரசாரமான தலையங்கங்களை எழுதும் நரசிம்மனின் இன்றைய நிலை என்ன?

'சமூக அநீதிகளுக்கெதிராக வாளை உருவிக் கொண்டு ஆவேசமாகப் பாய்ந்து செல்லும் வீரனாகத் தம்மைக் கற்பனை செய்துகொண்டு அவர் பெருமையில் திளைத்துண்டு... ஆனால் இப்போது அந்த மயக்கம் சிதைந்துவிட்டது. தானும் சரி, எடிட்டர் போன்றவர்களும் சரி, ஒரே நாடகத்தில் வெவ்வேறு பாத்திரங்களேற்று நடிக்கும் நடிகர்களென்றுதான் அவருக்குத் தோன்றியது. அவருடைய கோபமும் ஒரு விற்பனைப் பொருளாகிவிட்டது; வாசகர்களைக் கவருவதற்காக ஆடும் ஒரு போலியான "சாமியாட்டம்" ஆகிவிட்டது.'

கிளப்பில் விவாதம் நடக்கிறது. இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக அஞ்ஞாதவாசம் புரிந்துவிட்டு, இப்போது மாணவர்க்ளைப் பக்கபலமாகக் கொண்டு அரசியலைச் சுத்தப்படுத்தும் இயக்கம் தொடங்கியிருந்த அந்தச் சர்வோதயத் தலைவர்தான் 'நம்மைக் காப்பாற்றப் போகிறார்' என்று நரசிம்மன் கூறுகிறார்.

'உன் மனம் இன்னும் அற்புதங்கள் புரியும் கதாநாயகர்களை நம்புகிற மட்டத்திற்குமேல் வளர்ச்சியடையவில்லைஒ என்று ஒருவர் அவரை நையாண்டி செய்கிறார்.

இதனால் ஆத்திரமுற்ற நரசிம்மன், முஷ்டியை ஓங்கி அவர் முகத்தில் குத்துகிறார்; அவரும் பதிலுக்கு நரசிம்மனைக் குத்துகிறார்!

பத்திரிகை ஆசிரியர் நரசிம்மன், நம் நினைவைவிட்டு நீங்காத ஒரு பாத்திரம். அவரது இயல்புகளை மிகத் தெளிவாக ஆதவன் படம் பிடித்துள்ளார்.

பத்மினி, தாரா போன்ற நவநாகரிக நங்கையரின் குண இயல்புகளை விரித்துரைக்க இங்கு இடமில்லை. அவர்களும் தமது அகங்காரத்தின் வழியே செல்பவர்கள்தாம் என்பதை ஆதவன் எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

மொத்தத்தில், இந்த நாவலின் பிரதான பாத்திரங்களும், பஸ் கண்டக்டர் ராம்பிரகாஷ் போன்ற உப பாத்திரங்களும், மிகக் கவனமாகவும் யதார்த்தமாகவும் படைக்கப் பெற்றுள்ளன; அவர்களது பலங்களையும் பலவீனங்களையும் நாம் உணர்ந்து கொள்ளுமாறு மிக நுட்பமாக உருவாக்கப் பெற்றுள்ளனர். பாத்திரச் சித்திரிப்பு விஷயத்தில் ஆசிரியரின் விழிப்புணர்ச்சி பாராட்டத்தக்கது.

உரைநடை

இந்நாவலின் வெற்றிக்கு ஆதவனின் உரைநடையும் ஒரு முக்கிய காரணம்.

'எகாலஜி' யை (இயற்கை-சூழ்நிலை இயலை) ஓர் அடிச்சரடாகக் கொண்டுள்ள இந்நாவலில், புது டெல்லியின் குளிர் காலம், வசந்த காலம், வெய்யில் காலம், புழுதிக் காற்றுக் காலம், மழைக் காலம் ஆகிய பருவங்களின் சூழ்நிலையில், இயற்கை, மரம் செடி கொடிகள், மனிதர்கள் ஆகியோரின் நிலைகளை ஆதவனின் உரைநடை மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது.

சில உதாரணங்கள்:

'வெய்யிலின் வீச்சும் ஒளியும் மங்கி, அதன் கடைசிச் சுவடுகள் மட்டும் ஆகாயத்தின் ஓரங்களில், வெளியே எடுத்துக் கொட்டுவதற்கு வசதியாக அறை மூலையில் பெருக்கி ஒதுக்கப்பட்ட குப்பையைப் போலக் காட்சியளித்தது'.

'குளிர் காற்று அவன் திறந்த மார்பைத் தாக்கியது. ஊறுகாயின் காரத்தைப்போல அந்தக் குளிரின் உறைப்பு அவனுக்கு ஓர் இதமான துன்பத்தைக் கொடுத்தது'.

'பலமுறை ரிப்பேர் செய்யப்பட்டுவிட்ட அந்த ஷூவின் அடிப்பாகம், பல்வேறு சக்கிலியர்களின் கைத்திறன் காரணமாய் இன்னமும் வாளிப்பாக இருந்தபோதிலும், கூன் விழுந்த முதுகைப் போல சற்றே வளைந்திருந்தது. ஷூவின் மேல் பாகமோ, பலமுறை பிரசவித்த ஒரு பெண்மணியின் இடையைப்போல கொளகொளவென்று தன் ஆரம்பகால வளைவுகளின் நேர்த்தியை முழுதும் இழந்துவிட்டிருந்தது'.

'வசந்தம். டபிள் டெக்கர் பஸ், மரங்களின் வேட்கையைத் தீர்ப்பதுபோல் கிளைகள்மீது முரட்டுத்தனமாக மோதி உரசிச் செல்கிறது. புதிய வானம், புதிய வெய்யில், பளிச்சென்ற வெய்யில், மரங்களைப்போல மனிதர்களையும் புதிய மெல்லிய - உடைகள் அணிய வைத்து ஒருவரையெருவர் புதுமையாக உணர வைக்கும் வெய்யில். மரங்கள் களைந்து எறிந்த கம்பளி உடைகளைப் போல சாலையின்மேல், நடை பாதைகளின்மேல், புல்வெளிகளின்மேல், பழுப்புத் திட்டுகளாய் உதிர்ந்து கிடக்கும் - காற்றில் தத்தித் தத்திச் செல்லும் - உதிர்ந்த இலைகள்; உலர்ந்த இலைகள்...'.

'ஷாப்பிங் முடிந்து அவர்கள் சாமான் பைகளுடன் காரில் வந்து ஏறிக்கொள்ளும் சமயத்தில்தான் திடீரென்று வீசத் தொடங்கியது புழுதிக் காற்று. எவ்வளவு உக்கிரமாக, ஆணின் பலத்தையும் வெறியையும் நினைவூட்டும் ஒரு ஹூங்கார ஓசையுடன் அடித்தது அந்தக் காற்று!'

ஆதவனின் உரைநடையில் கவித்துவம் மட்டுமின்றி, சமகாலப் பேச்சு வழக்கும் உள்ளது.

'இன்றைய உலகை இன்றைய நடையில் சித்திரிக்கிறது, காகித மலர்கள்' என்ற இமயப் பதிப்பகத்தாரின் கூற்று, முற்றிலும் சரியானதே.


கட்டுக்கோப்பு

'பல இழைகளைக் கொண்டு வேயப்பட்ட - கொஞ்சம் சிக்கலான அமைப்புக் கொண்ட - ஒரு நாவல் இது' என்று இந்நூலின் கட்டுக்கோப்பு பற்றி ஆதவன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

புதுமையான, சற்று சிக்கலான கட்டுக்கோப்புள்ள ஒரு நாவல் இது என்பதில் ஐயமில்லை. உதாரணம்: 13, 27, 28, 29, 30வது அத்தியாயங்கள்.

இந்த நாவலை இரண்டுமுறை நிதானமாகப் படித்தால், இதன் கட்டுக்கோப்பிலுள்ள புதுமையை வாசகர்கள் நன்கு உணரமுடியும்.

'காகித மலர்' களின் உத்திபற்றி, 'தமிழ் நாவல் 50 பார்வை' என்ற நூலில் அசோகமித்திரன் இவ்வாறு கூறுகிறார்: 'ஓவியம் (ஓர் உதாரணமாக, புதுடில்லி மாரிக்காலத் துவக்கத்தை வர்ணிக்கும் முதல் அத்தியாயம்), நாடகம், திரைப்படம் ஆகிய மூன்று கலைச் சாதனங்களும் எளிதில் வர்ணிக்க முடியாத ஓர் அதிசயக் கலவையில், அபூர்வமான இலக்கியப் படைப்பாக "காகித மலர்கள்" உருப்பெற்றிருக்கிறது.'

ஆழ்ந்த ரசனையுடனும், ஆய்வு உள்ளத்துடனும் இந்த நாவலைப் படிப்பவர்கள், அசோகமித்திரனின் கருத்து மெய்யானது என்பதை உணருவார்கள்.

புதுமை, சோதனை, தனித்தன்மை ஆகிய மூன்று முக்கிய அம்சங்களும் இந்நாவலில் விரவிக்கிடப்பதை கலா ரசிகர்கள் கண்டுகொள்வர்.

'ஒருவிதத்தில் இந்த நூல் ஒரு பிரஜையின் குரல். அந்தப் பிரஜை ஓர் எழுத்தாளன் என்பதால், அவனுடைய எண்ணங்கள் நாவல் வடிவம் பெற்றன. அவன் ஓர் இளைஞன் என்பதால், இந்த நாவல் தனித்த ஒரு தொனியும் லயமும் கொண்டமைந்துள்ளது' என்று ஆதவன் கூறுகிறார் (எனது 'காகித மலர்கள்' என்ற கட்டுரை).

ஆம்; அவர் கூறுவதுபோல இந்த நாவலில் 'தனித்த ஒரு தொனியும் லயமும்' இருக்கின்றன என்பதை நாம் உணருகிறோம்.

ஆதவனின் தத்துவ நோக்கு

'சுய பார்வையும் சுய இயக்கமும் மழுங்கடிக்கப்பட்டு, நாம் உருவாக்கிய ஓர் அமைப்பில் நாமே கைதிகளாகப் போயிருக்கிறோம் இன்று: வெவ்வேறு வேடங்களின் கைதிகள். இத்தகைய பல கைதிகளையே காகித மலர்கள் அறிமுகம் செய்கிறது.'

"அப்படியானால் விடை என்ன?" என்று ஒருவர் கேட்டார். கணேசன் ஓரிடத்தில் சொல்வதுபோல, "அமைப்பை இடித்துத் தரைமட்டமாக்குவதா?"... இல்லை... நிகழ வேண்டுவது, உண்மையில் மனமாற்றம்தான்: நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு மொத்த அமைப்பின் பங்குதாரர் என்ற உணர்வின் அடிப்படையில், நம் "தானை" அடிக்கடி பரிசீலித்துத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளத் தயாராதல்' என்று மேற்கண்ட கட்டுரையில் ஆதவன் வலியுறுத்துகிறார்.

மார்க்சீய - லெனினியப் பார்வை உடையவர்கள், ஆதவனின் இத்தகைய தத்துவ நோக்கை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள். முதலாளித்துவ - நிலப்பிரபுத்துவ சமுதாய அமைப்பே நமது பொருளாயத, ஆன்மீகச் சீரழிவுகளுக்கெல்லாம் காரணம் எனக் கருதுவோர், 'உண்மையில் நிகழ வேண்டுவது ஒரு மனமாற்றம்தான்' என்ற ஆதவனின் கருத்தை ஏற்க மாட்டார்கள். மனிதனை மனிதன் சுரண்டுவதை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சமுதாய அமைப்பு தகர்க்கப்பெற்று, சகல மக்களின் நலன்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சோஷலிச அரசு ஏற்படாத வரையில், 'நம் "தானை" அடிக்கடி பரிசீலித்துத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளுதல்' என்பது வெறும் நல்லெண்ணமாகவே நின்று விடும்; எனவே, மனமாற்றத்தை விரும்பும் ஆதவனின் அறநெறி உணர்வை நாம் வரவேற்றபோதிலும், அவரது தத்துவத்தின் வழியில் அது காரிய சாத்தியமற்றது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியாது.

நூலின் செய்தி

'இன்றைய அமைப்பின் தன்மைகள், திசைகள் பற்றிய ஓர் அதிருப்தியை' முக்கிய சரடாக இந்நூல் கொண்டுள்ளது என்று ஆதவன் கூறுகிறார்.

இந்த அதிருப்தியை வாசகர்கள் மனத்தில் ஏற்படுத்துவதுதான் நூலின் நோக்கம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மனிதர்களிடையேயான உறவுகளில் நேர்மையும் தூய்மையும் மிளிர வேண்டும்; அப்படியானால் வாழ்க்கையில் நேசமும் இனிமையும் நிறைந்திருக்கும். ஆனால், இன்றைய சமுதாய அமைப்பிலுள்ள சிலர், தமது சுயநல வேடங்களாலும், சுயநல வேடங்களாலும், சுய ஏமாற்றுக்களாலும், அகங்காரத்தாலும், மனித உறவுகளை அழுக்காக்கி விடுகிறார்கள்; எனவே மணமுள்ள மலர்களாகத் திகழவேண்டிய மக்கள், காகித மலர்களாகக் காட்சியளிக்கிறார்கள் என்ற செய்தி, இந்நூலில் தொனிக்கிறது.

'யதார்த்தம் உறைக்க வேண்டும். அந்த உறைப்பு, சில ஆக்கபூர்வமான சலனங்களை உருவாக்கவேண்டும் என்பதுதான் எனது விருப்பம்' என்று தமது பிரகடனத்தில் கூறுகிறார், ஆதவன்.

இந்த நாவலில் அவரது விருப்பம் பெருமளவு நிறைவேறியிருக்கிறது என்றே கூறவேண்டும்.

விமர்சன யதார்த்தவாதம் (Critical Realism) என்ற படைப்பாக்க முறையில் எழுதப்பெற்றுள்ள இந்நாவல், கலையழகுடன் கூடிய ஒரு சிறந்த உள இயல் - சமுதாய இயல் சித்திரமாக விளங்குகிறது.

'ஒரு விதத்தில் என் எழுத்துக்கள் யாவுமே - இந்த நாவல் உள்பட - நுட்பமான, நேர்மையான சம்பாஷணை முயற்சிகளென்றுதான் கூறவேண்டும்; உங்கள் எதிரொலிகளே இந்தச் சம்பாஷணைக்கு முழுமை தரவேண்டும்' என்று தமது பிரகடனத்தில் ஆதவன் கூறுகிறார்.

அவரது நேர்மையான, நுட்பமான கலைப் படைப்பாகத் திகழும் இந்நாவலை நாம் மனமாரப் பாராட்டுவோம். 1970ம் ஆண்டுகளில் வந்த தமிழ் நாவல்களில் இதற்கு ஒரு தனி இடம் உண்டு என்பதில் ஐயமில்லை.



காகித மலர்கள் - ஆதவன்

தி.க.சி. அவர்களும் பிறரும் என்னுடைய காகித மலர்கள் நாவலில் இந்த அளவு சிரத்தை காண்பித்து, அது பற்றிய தம் கருத்துக்களை எடுத்துக் கூறியதற்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இந்த நாவலை எழுதுமாறு எனக்கு ஊக்கமளித்து, சுமார் மூன்று வருட காலம் தம் பத்திரிகையில் தொடராக வெளியிட்ட திரு. நா. பார்த்தசாரதி அவர்களுக்கும் இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் நன்றி கூறுவது என் கடமையாகும். எழுத்தாளன் தன் எழுத்தின் பிரயோசனம் தொடர்பான பல அதிருப்திகளையும் அவநம்பிக்கைகளையும் சோர்வுகளையும் எப்போதும் சுமந்து திரிபவன். ஒவ்வொரு தடவை எழுத உட்காரும்போதும் இத்தகைய உணர்வுகளுடன் போராட வேண்டியிருப்பவன், பல சமயங்களில் இவற்றுக்கு முழுவதுமாக இரையாகித் துவண்டு சாய்ந்து விடக்கூடியவன். திரு. நா.பா. என் எழுத்து வாழ்வின் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தில் எனக்கு ஆதரவுக் கரம் நீட்டி அணைத்துக் கொண்டவர். அவருடைய பக்கÀலம் இல்லாமல் இத்தகைய ஒரு நாவலை, இத்தகைய ஒரு பரந்த கான்வஸில், என்னால் எழுதி முடித்திருக்க முடியுமென்று நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

ஒருவிதத்தில் என் எழுத்துக்கள் யாவுமே - இந்த நாவல் உட்பட - நுட்பமான, நேர்மையான சம்பாஷணை முயற்சிகளென்றுதான் சொல்லவேண்டும். சாதாரண face to face சம்பாஷணையின் கெடுபிடி, பெளதிக நிர்ப்பந்தங்கள், பரஸ்பர தாட்சண்யங்கள், வேஷங்கள், நமக்கே புரியாத சில குரோத அலைகள் ஆகியவற்றினூடே என் எண்ணங்களைக் கோர்வைப் படுத்த முடியாத ஒரு தாபம் தான் என்னை மீண்டும் மீண்டும் எழுத்துக்கு விரட்டுகிறது. அதாவது, நேரடிச் சந்திப்புகளின்போது என் வார்த்தைகள், அவற்றின் அர்த்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, என் பெளதிக ஆகிருதி, முகத்தின் தன்மை ஆகியவைகூட எதிராளியிடம் சாதக, பாதக விளைவுகளை ஏற்படுத்திய வண்ணமிருக்கின்றன. முதல் பார்வையில் ஒருவரிடம் இனிய சகோதர பாவத்தைக் கிளறுகிற என் மூஞ்சி, இன்னொருவரிடம் முதல் பார்வையில் பகைமை உணர்வுகளையும் வெறுப்பையும் தூண்டுவது ஏன் என்பது என்னை எப்போதும் அலைக்கழிக்கிற ஒரு பிரச்சினை. இந்த 'பரஸ்பர பிம்பங்களின்' tension இலிருந்து விடுபட்டு என்னையும் என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தையும் பற்றிய நிதானமான, ஆழமான சம்பாஷணையில் ஈடுபடும் ஒரு சாதனமாகவே எழுத்தை நான் பயன்படுத்துகிறேனென்று நினைக்கிறேன். எந்தச் சம்பாஷணையையும்போல இந்தச் சம்பாஷணைக்கும் ஒரு மறுபக்கம் உண்டு. நீங்கள்தான் அந்த மறுபக்கம்; உங்கள் எதிரொலிகளே இச்சம்பாஷணைக்கு முழுமை தரவேண்டும். எத்தனைக்கெத்தனை இந்த எதிரொலிகள் முதிர்ச்சியும் நுட்பமும் மிக்கனவாயிருக்கின்றனவோ, அத்தனைக்கத்தனை நம்மிருவருக்குமே மகிழ்ச்சியும் பயனும் தரக்கூடியதாக இந்த முழுமையின் தேடல் அமையும்.

இந்த வகையில், என் நாவலைப்பற்றிக் கூறப்பட்ட பல வகைக் கருத்துக்களும் எனக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கின்றன. என் எழுத்தை - அதன் தன்மையையும் நோக்கங்களையும் - நான் மென்மேலும் பரிசீலித்துப் பார்த்துக் கொள்ளவும் புதுப்பித்துக் கொள்ளவும் இவை உதவும்.

'முழுமையின் தேடல்' என்று சொன்னேன். இந்தத் தேடலைப் பல சமயங்களில் ஓர் எல்லைக்கு மேலேயே நான் இட்டுச் செல்கிறேனோ என்கிற சந்தேகமும் எனக்கு அவ்வப்போது தோன்றுவதுண்டு. 'உங்கள் கதைகளில் ஒரு பிரச்சினையின் "இரு பக்கங்களையும்" காண்கிறேன்' என ஒரு நண்பர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறியதும், இந்த 'இரு பக்க' ஆய்வு முயற்சியினால் என் படைப்புகளின் செறிவும் கலாரூபமும் பழுதுபட்டு விடுவதாக மற்றொருவர் கவலையுடன் சுட்டிக் காட்டியதும் இச்சந்தர்ப்பத்தில் எனக்கு நினைவு வருகின்றன. ஆனால் நல்லதோ கெட்டதோ, இதுதான் என் இயல்பு. ஒரு பக்கம் இந்த இயல்புக்கும்; மறுபக்கம் இலக்கியத்தின் பரிணாமரீதியான வடிவக் கோட்பாடுகள் மற்றும் 'மீறல்' களின் சாத்தியக்கூறுகளுக்குமிடையே, ஓர் ஒருங்கிணைப்பை உருவாக்க முயன்று போராடியவாறிருப்பதுதான் என் தலை விதி.

முழுமை பற்றிய ஒரு கவலை மற்றும் ஜாக்கிரதையுணர்வு காரணமாகவே, என் படைப்புப் பற்றிக் கூறப்படும் ஒவ்வொரு அபிப்பிராயமும் என்னைப் பதட்டம் கொள்ளச் செய்கிறது, அவசரமாகக் 'கோடிட்ட இடங்களைப்' பூர்த்தி செய்யத் தூண்டுகிறது - எல்லாருமே எல்லாவற்றையும் கண்டு சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்பதுபோல. ஆனால் இது அவசியமில்லாதது மட்டுமல்ல, 'காகித மலர்கள்' போன்ற ஒரு நாவலின் விஷயத்தில் இது சாத்தியமுமல்ல என்பதை நிதானமாக யோசித்துப் பார்க்கும்போது நான் உணருகிறேன். பல இழைகளைக் கொண்டு வேயப்பட்ட - கொஞ்சம் சிக்கலான அமைப்புக் கொண்ட - ஒரு நாவல் இது. எல்லா இழைகளுமே எல்லாருக்கும் பிடிபடுவதில்லை; பிடிபட்டாலும் இவை எல்லாமே ஒவ்வொருவருக்குள்ளேயும் ஆழ்ந்த சலனங்களை எழுப்புவதாக இல்லை... இன்றைய அமைப்பின் தன்மைகள், திசைகள் பற்றிய ஓர் அதிருப்தியை முக்கியச் சரடாகக் கொண்டிருக்கும் இந்நாவலில் ஆங்காங்கே இடதுநிலைச் சார்பு மிகவும் பளிச்சென்று, தவிர்க்க முடியாமல், தலைதூக்குகிறது. மார்க்ஸியச் சிந்தனையில் ஈடுபாடுள்ளவர்கள் இச்சார்பை இனம் கண்டுகொண்டது குறித்து எனக்கு மகிழ்ச்சியே. அதே சமயத்தில் அவர்களுடைய பாராட்டை என் தலையில் ஏதோ ஒரு பட்டயத்தை அவசரமாகக் கட்டி, ஏதோ ஒரு கொள்கைச் சிறையில் தள்ளும் முயற்சியாகவும் நினைத்து, நான் பீதியும் பதட்டமும் கொள்ளத் தொடங்குகிறேன் - என்னுடைய நாவலின் இடதுநிலைச் சார்பேயில்லை என்று சில சமயங்களில் ஆவேசமாக மறுக்குமளவுக்கு தம் சுயேச்சைத் தன்மை பங்கப்படாமலிருக்கவேண்டும் என்ற கவலையுள்ள எல்லாக் கலைஞர்களுக்குமே இத்தகைய பதட்டங்கள் இயல்புதான் என்று நினைக்கிறேன். பிறர் மீதும், அவர்கள் சார்பாகத் தன்மீதும், பெரிதுபடுத்தப்பட்ட பிம்பங்களை ஏற்றி, இந்தப் பிம்பங்களே சிறைகளாக மாறுகிற அவஸ்தைக்கு, என் பாத்திரங்கள் போலவே நானும் விதி விலக்கல்ல என்று இதன் மூலம் உணர்ந்து நான் சிரித்துக் கொள்கிறேன். ஓர் எழுத்தாளன் என்ற முறையில் எனக்கு நானே இருப்பதாக நினைக்கிற - அல்லது பாவிக்கிற - பலவகைப் பரிமாணங்களை மார்க்ஸிஸ்டுகளுக்கு மட்டும் நான் ஏன் மறுக்கவேண்டும்?

அல்லது இதே கேள்வியை வேறுவிதமாகக் கேட்கப் போனால், இலக்கிய ரீதியாகச் சில நுட்பமான (ஆனால் செறிவான) பற்றுக்கோடுகள், ஆழ்ந்த தேட்டங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ள நான், இத்தகைய பற்றுக் கோடுகளும் தேட்டங்களும் இலக்கியப் படைப்பாளியல்லாதோரிடமும் வித்தியாசமான தோற்றங்களில் இடம் பெற்றிருப்பதையும், வேறு வகைகளில் தன்னைப் பிரகடனம் செய்து கொள்ளத் துடிப்பதையும், உணரவும் அங்கீகரிக்கவும் தவறினால் அது என் கலையின் - இந்தக் கலையைப் போஷிக்கும் சக்திகளாக நான் நம்ப விரும்புகிற என்னுடைய பரிவின், எந்த ஒரு திட்டம் அல்லது விளக்கத்துக்கும் தப்பி நிற்கும் வாழ்க்கையின் பிரும்மாண்டம் அல்லது மர்மம் பற்றிய பிரக்ஞையின் - குருட்டுத்தனமான மறுதலிப்பாகவே அமையும் அல்லவா? என்னுடைய படைப்புடன் பிறர் தத்தம் நோக்கில் நேர்மையுடன் ஓர் உறவை ஸ்தாபிக்க முயலுதல் எவ்வாறு என் ஆட்சேபத்துக்குரியதாக முடியும்? மாறாக, பலதரப்பட்டவர்களைத் தன்னுடன் பலவகை மட்டங்களில் உறவுகொள்ளத் தூண்டுதலிலேயே என் படைப்பினுடைய பரந்துபட்ட தன்மையின், அதிகமான பரிமாணங்களின், வீச்சின், நிரூபணம் அடங்கியிருக்கிறதென்பதை நிதானமான தருணங்களில் நான் உணருகிறேன்.

இதேபோல, செல்லப்பா என்கிற பாத்திரம் பல இளைஞர்களை மிகவும வசீகரித்திருக்கிறது. பிற பாத்திரங்களுடன் விடவும் இந்தப் பாத்திரத்துடன் தாம் நெருக்கமான உணருவதாக அவர்கள் கூறியபோது, ஒரு தலைமுறை பற்றிய முழுமையான சித்திரம் எனக்குக் கிடைத்ததாக நான் உணர்ந்தேன். ஆனால் செல்லப்பாவை Withdrawal என்கிற 'ஒதுங்குதல் தன்மை' யின் குறியீடாகச் செய்து இவ்வியல்புக்கு 'வீர வணக்கம்' செய்வதும் என் நோக்கமாயிருக்கவில்லை. அதே சமயத்தில் இந்த 'ஒதுங்குதல்' பாலும், இத்தகைய இதர சில பொதுவான மனப்பாங்குகள், 'தான்' கள் அல்லது 'வேடங்கள்' பாலும் ஆசிரியரின் ஆழ்ந்த பரிவையும் ஈடுபாட்டையும் இந்நாவலைப் படிப்பவர்கள் உணர்வார்களென்று நம்புகிறேன். ஒரு self-righteosnessஐயும் pompousnessஐயும் இந்நாவலில் நான் அறவே தவிர்த்திருக்கிறேன். மனிதர்களின் 'வேடங்களைக் கலைத்தெறிகிறார்', 'ஹிப்பாக்ரஸியைச் சாடுகிறார்' போன்ற பிரயோகங்கள் இந்நாவல் குறித்த எழாமலிருக்க வேண்டுமென்பது என் பணிவான வேண்டகோள். நாமிருவருமே பங்குதாரர்களாக உள்ள இந்த அமைப்பைப் பற்றி நான் உங்கள்முன் சமர்ப்பிக்கும் ஒரு நுண்ணிய கருத்துச் சித்திரமாகவே இந்த நாவலை நீங்கள் - அதிக பட்சமாக - கொள்ளவேண்டும். இந்தச் சித்திரத்தில் வாழ்வின் இயல்பு பற்றிய ஒரு தவிப்பும் சோகமும் இருக்கிறது; கூடவே வாழ்வின் சாத்தியக்கூறுகள் பற்றிய ஓர் ஆர்வமும் பரபரப்பும் இருக்கிறது. ஒப்பாரி அல்லது வெறும் அங்கதச் சிரிப்பைக் கடந்த நிலையில் - வாழ்வின் பிரும்மாண்டத்தையும் 'வெல்ல முடியாத தன்மை' யையும் உணர்ந்த ஒரு பணிவுடனும் தன்னடக்கத்துடனும் - இது எழுதப்பட்டிருக்கிறது. விசுவமும் செல்லப்பாவும் அவர்களைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் அர்த்தமற்ற சில நியதிகள், சில அநீதிகள் ஆகியவற்றினால் கஷ்டங்களுக்கு உள்ளாவதாகச் சித்திரித்துள்ள அதே சமயத்தில், அவர்கள் தாமும் பல பலவீனங்கள், குறைகள் உள்ளவர்களென உணர்த்தவும் நான் தவறவில்லை. தட்டையான இலட்சிய வார்ப்படங்களில் அவர்கள் உருவாகியிருந்தால் யதார்த்தம் தேவையான செறிவுடனும் பரிமாணங்களுடனும் உருவாகாமல் போயிருக்கும்; 'உறைக்காமல்' போயிருக்கும்.

யதார்த்தம் உறைக்க வேண்டும், அந்த உறைப்பு சில ஆக்கபூர்வமான சலனங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பம்.

ஒருவிதத்தில், இந்த நூல் ஒரு பிரஜையின் குரல். அந்தப் பிரஜை ஓர் எழுத்தாளன் என்பதால் அவனுடைய எண்ணங்கள் நாவல் வடிவம் பெற்றன. அவன் ஓர் இளைஞன் என்பதால் இந்நாவல் தனித்த ஒரு தொனியும் லயமும் கொண்டமைந்துள்ளது. இந்நாவலை நான் தீபத்தில் எழுதத் தொடங்கும்போது எனக்குச் சரியாக முப்பது வயது: இளைஞர்கள், முதியவர்கள், இரு சாராரையும் - ஒருங்கே - நுண்மையாகக் காணவும் உணரவும் ஏற்ற Vantage point. இன்று இதுபோன்ற ஒரு நாவலை என்னால் எழுதமுடியாது: குறிப்பாக, செல்லப்பா, பத்ரி, கணேசன், தாரா ஆகியோர் வரும் பகுதிகளை நிச்சயம் எழுதமுடியாது. எனவே, இந்நாவலைப்பற்றி இப்போது நான் சொல்லக்கூடிய எந்த விளக்கத்தையும் மீறி அது ஒரு தனித்த ஆளுமையும் ஜீவனும் உள்ளதாயிருக்கக் கூடும்: இது ரொம்ப முக்கியம்.

'எகாலஜி' பற்றி அறுபதுகளில் மிகவும் பேசப்பட்டது. இயற்கையில் ஒவ்வொரு உயிரினமும் அதன் சூழலையும் பிற உயிரினங்களையும் சார்ந்ததாக அமைந்துள்ள 'சங்கிலி இயக்கத்தின்' அம்சங்களைப் பரந்த நோக்கில் ஆராயும் புதிய விஞ்ஞானப் பிரிவே 'எகாலஜி'. மனிதனும் இச்சங்கிலியில் ஒரு பகுதிதான். வானமும் கடலும்கூட அதேபோல இதன் பகுதிகளே. சங்கிலியின் ஒரு கண்ணி இற்றுப் போனாலும் அதனால் சங்கிலியே முழுவதுமாகப் பாழ்பட்டுப் போகும், பயனற்றுப் போகும் என்பதே 'எகாலஜிஸ்டுகள்' இன்றைய மனிதனுக்கு - நாளைய சந்ததியரின்பால் தம் பொறுப்பை உணராமல் இச்சங்கிலியின் கண்ணிகளை நாசப்படுத்தி வரும் மனிதனுக்கு - கூறும் செய்தி.

'காகித மலர்களி' ல் வரும் பசுபதி ஐயரும், அவருடைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த பிறரும், இந்தப் 'பொறுப்பற்ற தன்மை' யின் - தம் செயல்கள், முடிவுகள் ஆகியவை அடுத்த தலைமுறையினரை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பது பற்றிய கவலை சிறிதும் இல்லாத போக்கின் - குறியீடுகள். மனிதனின், வாழ்க்கையின், வெளிப்பாடுகளை ஆராய்வதில் இன்பங்காண்கிற ஓர் எழுத்தாளனாக (அல்லது ஓர் அமெச்சூர் சமூகவியலாளனாக என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்) நம் சமுதாய அமைப்புடன் 'எகாலஜி' என்ற கருத்தை இணைத்துப் பார்க்க நான் முயன்றிருக்கிறேன் இந்நா வலில் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. அறுபதுகளில் 'எகாலஜி' பற்றி நான் விரிவாகப் படித்ததும், மாணவர் அதிருப்தியும் வன்முறை நடவடி க்கைகளும் என்னுள்ளே எழுப்பிய சிந்தனை அலைகளும், இந்நாவலில் என்னுடைய ஒரு பாணியில் கலாரூபம் பெற்றிருக்கின்றன.

வெவ்வேறு பாத்திரங்களின் தனித்த மனப் போராட்டங்களாக, பிம்பத் தேடல்களாக, அமைந்துள்ள காகித மலர்களின் அத்தியாயங்கள், இன்றைய சமூகம் வெவ்வேறு 'தான்' களாகப் பிளவுபட்டுக் கிடப்பதைச் சித்திரிக்கும் விதமாக அமைந்துள்ளன. மனிதனுள்ளே எப்போதுமிருக்கிற மிருகம் மீண்டும் மீண்டும் நாவலின் பக்கங்களில் 'வன்முறை' வடிவத்திலோ வேறு வடிவங்களிலோ தலைதூக்குகிறது. அதே சமயத்தில் சில 'தான்' களின் சிதறலாகவும் இது அமைகிறது. விசுவத்தின் தலையில் தடியடி படும்போது, வாழ்க்கையின் ஒரு மறுபுறத்தை, மற்றொரு பரிமாணத்தை, அவன் உணருகிறான். அதேபோல செல்லப்பா தான் யதார்த்தத்திலிருந்து ஒளிந்து வாழ நிர்மாணித்துள்ள ஓர் அழகிய கற்பனை உலகம், கண்டக்டரின் முரடுத்தனம், சினிமா தியேட்டரில் அவன் தொடையை வருட முயலுபவர் ஆகியவர்களால் கீறல்களையும் வடுக்களையும் சம்பாதித்த வண்ணமிருக்கிறது. இது வாழ்க்கையின் ஒரு inevitable process. ஒருவிதத்தில் கீறல்களும், அவற்றின் விளைவுகளுமே வாழ்க்கை என்றுகூடச் சொல்லலாம். செல்லப்பாவின் அம்மாவின் மரணமும் இத்தகையதுதான். அவள் தன் மருமகளை புதிய தலைமுறைப் பெண்மை பற்றிய தன்னுடைய ஒரு கொச்சையான பிம்பத்தில் பொருத்தி, அவள் ஒரு amoral person ஆகத் தானே உருவகித்துக் கொண்டு, அந்த amoralityயு டன் போட்டிபோட முயலுகிறாள். ஆனால் ஒரு முக்கியக் கட்டத்தில்தான் கடைசியில் தன் அம்மா, பாட்டி ஆகியவர்களைக் கட்டுப்படுத்திய ஒழுக்கநெறிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவள்தான் என்பதை உணருகிறாள். இது அவளைச் சிதற அடித்து விடுகிறது. தவறான பரஸ்பர பிம்பங்களும், இவற்றின் மோதல்களும்தான் வாழ்க்கையின் சோகம்.

சுய பார்வையும் சுய இயக்கமும் மழுங்கடிக்கப்பட்டு, நாம் உருவாக்கிய ஓர் அமைப்பில் நாமே கைதிகளாகப் போயிருக்கிறோம் இன்று: வெவ்வேறு 'வேடங்களி'ன் கைதிகள். அரசியல் தலைவர்கள், ஒரு mob psychology வேண்டுகிற கொச்சையான படிமங்களின் கைதிகள். ஸெக்ரடரியட்டிலும் பிற இடங்களிலும் பொறுப்பான பதவிகளில் இருப்பவர்கள், 'நடக்கிறபடி நடக்கட்டும், நமக்கேன் வம்பு?' என்கிற play safe மனப்பாங்கின் கைதிகள். அறிவுஜீவிகள், அந்தந்த நேரத்தில் நாகரிகமாக, அதிகச் செலாவணி உள்ளதாக உள்ள சில சார்புகளை அபிநயித்துக் கொண்டு, சில 'தியரி' களை உச்சாடனம் செய்துகொண்டு, 'உஞ்ச விருத்தி' செய்கிற ஒரு பிராமண பிம்பத்தின் கைதிகள் (விசுவத்தின் 'எகாலஜி' ஈடுபாடுகூட, ஒரு கோணத்தில், அதிநாகரிகமான ஒரு பிம்பத்தை அணியும் முயற்சிதான்). பெண்கள், ஆணின் 'அடிமை', 'மகிழ்வூட்டும் கருவி' - அல்லது இந்தப் பிம்பங்களுக்கெதிராகப் 'புரட்சி' செய்கிறவள் - என்கிற பிம்பங்களின் கைதிகள். இளைஞர்கள், வயதையும், 'வேடங்கள்' அணியும் திறனையும் ஒட்டியே வாய்ப்புகள் வழங்குகிற ஒரு gerontocratic அமைப்பில் நிரந்தரமான ஒரு insecurityன், ஒரு alienationன் கைதிகள். இத்தகைய பல கைதிகளையே காகித மலர்கள் அறிமுகம் செய்கிறது.

'அப்படியானால் விடை என்ன?' என்று ஒருவர் கேட்டார். கணேசன் ஓரிடத்தில் சொல்வதுபோல, 'அமைப்பை இடித்துத் தரைமட்டமாக்'குவதா? இல்லை; ஓர் அமைப்புப் போனால் அதன் இடத்தில் இன்னொரு அமைப்பு, அதன் உச்சியில் இன்னொரு oligarchy வரும். கணேசன் அவ்வாறு நினைப்பதில் அவனுடைய 'தான்' - தனக்கு அதிகச் சலுகைகளும் வாய்ப்புகளும் கிடைக்க ஓர் அமைப்பை யாசிக்கும் 'தான்' - வெளிப்படுகிறது என்பதையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நிகழவேண்டுவது உண்மையில் மன மாற்றந்தான்: நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு மொத்த அமைப்பின் பங்குதாரர் என்ற உணர்வின் அடிப்படையில், நம் 'தானை' அடிக்கடி பரிசீலித்துத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளத் தயாராதல்.

இயற்கையின் நியதிகளை உணருதலையும், அவற்றைப் பேணுதலையுமே இந்நாவல் ஒரு முக்கிய அடிச்சரடாகக் கொண்டிருப்பதால், இயற்கை வர்ணனைகளை - அவை இலக்கியப் பரிணாம நோக்கில் சற்றே பழைமையானவையென உணர்ந்தும் - நாவலில் ஆங்காங்கே அமைத்திருக்கிறேன். இதை என்னுடைய 'இலக்கிய வெகுளித்தனமாக'ச் சிலர் நினைப்பதை நான் அறியாமலில்லை. இலக்கியப் பரிணாமம், புதிய மோஸ்தர் என்ற பிரக்ஞை மட்டுமே ஓர் எழுத்தாளனிடம் தூக்கலாக அமைவது எழுத்தாளனுடைய 'தான்' அல்லது அகங்காரத்தின் பிரதிபலிப்பே அல்லவா? இந்த 'தான்' இங்கே வேண்டுமென்றே கைவிடப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தக் கைவிடப்படலே நாவலின் கருப்பொருளுக்கு ஒரு சங்கேதமாக அமைவதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

திரு. பாக்கியமுத்து, இந்நாவலில் தம்மை மிகவும் கவர்ந்தது அதன் நேர்மை அல்லது 'உண்மைத் தொனி' என்றார். இதுதான் முக்கியம், இறுதியாக என்று எனக்கும் தோன்றுகிறது. என்னுடைய சார்பு பற்றிய ஒரு பிரகடனத்தை என்னிடமிருந்து வேண்டுகிறவர்கள், இதையே அப்பிரகடனமாகக் கொள்ளலாம்.




0 Comments:

Post a Comment

<< Home

If you are not able to view this site , don't worry, you are not missing anything great. This contains my ramblings in , Thamizh (Tamil) , thats it.

My Profile | My Mail



அடிக்கடி மேய்வது




Mitran Foundation

Jambav - software for children with special needs


தமிழ் விக்சனரி





பரணை

நன்றி

தமிழ்மணம்
Blogger