<xmp><body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6886596\x26blogName\x3d%E0%AE%95%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B3%E0%AE%AE%E0%AF%8D\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_IN\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/\x26vt\x3d-1173546591900635210', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script></xmp>

கசாகூளம் - பெயர்க்காரணம்

Friday, September 03, 2004

வலை மேய்ச்சல் - 2

நான் கடந்த பத்து மாதங்களாக தமிழ் வலைப்பூக்களையும், ஆங்கில பூக்களையும் படித்து வருகிறேன். தமிழில் கண்டிப்பாக ஒரு சத்தான நிலைமை இருக்கிறது. தமிழ் அல்லாத பல இந்திய மொழிகளில், வலைப்பதிவுகள் கொஞ்சம் இருக்கிறது. ஆனால் அங்கு அவர்களுக்காக, அந்த மொழியிலுள்ள பதிவுகளுக்கான களஞ்சியம் போன்றவை எல்லாம் கிடையாது. வலைப்பூக்கள் பற்றி எழுதுவதற்கான ஒரு சஞ்சிகையெல்லாம் கிடையாது. நாம் இன்னும் பல மைல்கள் போகவேண்டும் பழம்பெருமையினை முழங்காதே என்கிறீர்களா. நம்முடைய நிலைமை, பெருமையாக இருந்தாலும், சிறுமையாக இருந்தாலும் தெரிந்துகொள்ளத்தானே வேண்டும்.

பக்கத்து வீட்ல ஏழைங்கிறதால நாம் பணக்காரன் என்று சொல்லவில்லை. பத்துமாதத்திற்கு முன்பெல்லாம், தமிழ் வலைப்பதிவுகளை ரொம்பவும் சாவகாசமாக படிப்பேன். மிகவும் குறைந்த பதிவுகளே இருந்தன. எழுத்து நடை பிடித்திருக்குதோ இல்லையோ எப்படியாவது படித்துவிடுவேன். இப்போதெல்லாம் ஒரு அவசரம் இருக்கிறது, சில சமயம் எரிச்சலும் இருக்கிறது. அதுதான் நான் ஆரோக்கிய நிலைமைக்கு காரணம் என நினைக்கிறேன். எக்கச்சக்கமாக வலைப்பதிவுகள் முளைத்துவிட்டன. முக்கியமாக பலவற்றிலும் நல்ல கருத்துக்களோடு, நல்ல பதிவுகளை எழுதிகிறார்கள். அதனால் அனைத்தையும் படிக்க வேண்டும், முடிந்த அளவு படித்துவிட வேண்டும் என்று ஒரு அவசரமும், படிக்கும் வலைப்பதிவில் கொஞ்சம் தொய்வு ஏற்பட்டால், சரி இதை சீக்கிரம் மேய்ந்துவிட்டு அடுத்த பதிவுக்குச் செல்வோம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.

எனக்குப் பிடித்த வலைப்பூக்களிலிருந்து சில நல்ல கட்டுரைகளும், என் கருத்தினையும் தரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

நண்பர்களிடையே நான் அதிகமாக தடவை பகிர்ந்து கொண்ட விஷயம் இது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணின், "கலைந்த காட்சிகள்" பதிவில் இருந்து கிடைத்த தகவல் தான். பாரம்பரிய அறிவுத்திறன் பற்றிய தகவலும் , ஏனைய பிற தகவல்கள் அனைத்தும் என்னை வியக்க வைத்தது. எஸ்.இராமகிருஷ்ணன் மீது எனக்கு கொஞ்ச நாளாக ஒரு பெரிய வியப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு தெரிந்தளவில் ஆங்கில/தமிழ் செவ்விலக்கியங்கள், சிறந்த திரைப்படங்களைப் , சிற்பம், ஓவியம், நாட்டார் கலை என அனைத்திலும் ஆழமான அறிவைப் பெற்றிருக்கிறார். பல கருத்தரங்குகளில் சிறப்புரையாற்றுகிறார். உயிர்மை விழாவில் இவருடைய சொற்பொழிவு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. "நோய்மை. ஏதோ ஒரு நோய்மை தான் நம் அனைவரையும் இங்கு ஒன்று சேர்க்கிறது...." என்று தொடங்கி தமிழில் உள்ள கலைஞர்கள் பற்றிய தகவல்களை பராமரிக்கும் ஒரு சட்டமைப்பு (framework) இல்லை என்று நொந்தார். ஆனால் சமீபத்தில் அவர் எழுதிய ஒரு சிறுகதை எனக்கு புரியவில்லை, இன்னும் இருமுறை படிக்க வேண்டும். இவருடைய படைப்பில் ஒரு இழைபோல மனிதநேயம் என்பது ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது. அது தான் இவருடைய படைப்பினை படிக்க என்னை தூண்டுகிறது.

சிறுவயதில் தென்னை மட்டையிலும், அருண் ஐஸ்கிரீம் பந்திலும் கிரிக்கெட் ஆடி, எங்கள் வீட்டருகே உள்ள சந்தில் ஸ்டெரெய்ட் டிரைவ் சிக்ஸ் அடிக்கும் எக்ஸ்பர்ட் நான். அதன் பிறகு டி.வியில் கிரிக்கெட் பார்ப்பதோடு சரி. ரொம்ப நுட்பமாக கிரிக்கெட்டினை ஆராய்ந்தது கிடையாது. ஆனால் சமீபத்தில் பத்ரி எழுதிய இந்த பதிவு, அதையும் கற்றுக் கொடுத்தது. ஓவியம், நடனம் போன்ற கலையினை ரசிப்பது போல கிரிக்கெட்டையும், ரசிக்க முடியும் என்ற எண்ணம் இதைப் படித்தப் பிறகு எனக்கு வந்தது. சச்சின் டெண்டுல்கரின் ஆட்டத்தினைப் பற்றி விமர்சிக்கும் வாயிலாக கற்றுக் கொடுக்கிறார் பத்ரி.

இந்த பதிவு ஒரு ஆங்கிலப் பதிவு. இதை எழுதிபவர் சென்னையினைச் சேர்ந்த இராஜேந்திரன் என்பவர். எனக்கு இவர் இன்னொரு இன்ஸ்பிரேஷன். இவரிடம் இருமுறை பேசும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. மற்றெதெல்லாம் நண்பர்கள் வாயிலாக இவரைப் பற்றி அறிந்ததுதான். "ப்ரோமஷன் என்பது தேவையா?" என்ற ரீதியில் உள்ளது இவர் பதிவு. ஒருவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஏன் நிரலாளர்களாக இருக்கக் கூடாது, நிரலாளர்களாக இருந்து நிரல் நிபுணராக ஏன் இருக்க கூடாது. ஏழு அல்லது எட்டு வருடம் வேலைப்பார்த்து முடித்தால் திறமை இருக்கிறதோ இல்லையோ உடனே மேலாண்மைப் பொறுப்பு திணிக்கப்படுகிறது. விரும்பாமல் வந்தாலும் பிரச்சினை. விரும்பாமல் ஒதுங்கி இருந்தாலும் சில சமயம் peer-pressure ஆல் சிலசமயம் திணித்துக் கொள்கிறோம். இந்தக் கருத்தினை பல உதாரணங்கள் மூலம் சிறப்பாக விளக்குகிறார் இவர். மிகவும் சுவையானது (சத்தானதும் கூட) இவர் பதிவு.

இதுவும் ஒரு ஆங்கிலப் பதிவு. சமந்த் சுப்ரமணியம். நான் மிகவும் ரசிக்கும் ஆங்கில நடையும் எழுத்தும் கொண்டவர் இவர். விஸ்டனில் கிரிக்கெட் எழுத்தாளராக இருக்கிறார். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் புத்தக விமர்சனமும், மெட்ராஸ் ப்ளஸ்ஸில் திரைப்பட விமர்சனமும் எழுதுபவர் இவர். அது மட்டுமா, லேண்ட்மார்க் வினாடி-வினாப் போட்டியில் சென்ற முறை வெற்றிப் பெற்றார். இந்த முறை இரண்டாம் இடம் என்று ஒரு ஜகஜாலக் கில்லாடியாக இருக்கிறார் இவர். இதழியல் பட்டம் பெற்றவர் இவர். இவருடைய பதிவு மிக அருமையாக உள்ளது.


-- நன்றி : வலைப்பூ
           சந்தோஷ் குரு @ 9/03/2004 08:19:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

If you are not able to view this site , don't worry, you are not missing anything great. This contains my ramblings in , Thamizh (Tamil) , thats it.

My Profile | My Mail



அடிக்கடி மேய்வது




Mitran Foundation

Jambav - software for children with special needs


தமிழ் விக்சனரி





பரணை

நன்றி

தமிழ்மணம்
Blogger