<xmp><body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6886596\x26blogName\x3d%E0%AE%95%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B3%E0%AE%AE%E0%AF%8D\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_IN\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/\x26vt\x3d-1173546591900635210', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script></xmp>

கசாகூளம் - பெயர்க்காரணம்

Wednesday, September 22, 2004

ஆத்மா

நேற்று லேண்ட்மார்க்கில் ஒரு இசைத்தொகுப்பு, ஆத்மா (atma : soul), வாங்கினேன். 2000ல் வந்த பழைய தொகுப்பு அது. பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடி வெளிவந்த பாரதியாரின் பாடல்கள்.

பாரதி பற்றி அதில் இருந்த முன்னுரை. இதன் முதல்வரி எந்த அளவுக்கு சரி என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

An enigma called Subramanya Bharathi.


He never saw his 41st birthday. But he penned over 3000 poems and stories, works that have inspired millions of the people for years. His intensity, boldness, sensitivity and sheer depth of feelings made him one of the principal thinking-poets of India.

Nature;sensual appreciation of a woman's beauty; patriotisms;devotional ecstasy... just a few of the things that drove him to create verse of beautiful poetry.

What was he like ? It would be just as good as wanting to define 'wind' or 'breeze' to someone who has never heard of either. A few things have to be felt, to be understood. Like the capricious nature of the wind that at once caresses the sense and challenge them. That is at once calm and powerful. Like the many facets of Subramanya Bharathi.

To really touch your soul, we believe that we don't need words. Not when we have with us the most basic and powerful language of all. The language of music.

"To look through his eyes, close your own. Open your heart. And allow him to touch Your soul ... your atma"


சுரேஷ் கோபாலன் மற்றும் சபேஷ் ஆகியோர் இந்த தொகுப்பிற்கு இசை அமைத்துள்ளனர். பாரதியாரின் பாடல்களான "அக்னி குஞ்சு" , "மனதில் உறுதி வேண்டும்" போன்ற பாடல்களை வெகு வேகமான இசையில் தான் நான் கேட்டிருக்கிறேன். இந்த தொகுப்பில் மிகவும் மென்மையாக, வித்தியாசமானதாக (முக்கியமாக ரசிக்கக் கூடிய) அளித்திருக்கிறார்கள். அதே போல், "சுட்டும் சுடர்விழிதான்..", "நல்லதோர் வீணை" போன்ற பாடல்களை ரொம்பவும் மெதுவாக ஊர்ந்து செல்லும் நடையில் கேட்டிருக்கிறேன். இந்த தொகுப்பிலோ, இவ்விரண்டு பாடல்களும் மிகவும் மென்மையாக, ஒரு தாலாட்டினைப் போல் இருக்கிறது. மிகவும் அருமை. ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது "மழை" என்ற பாடல்தான். ஒன்றரை நிமிடம் தான் வந்தாலும் கேட்டவுடன் தாளம் போட வைக்கும் பாடல் அது. பாம்பே ஜெயஸ்ரீயின் குரல் அப்படியே நம்மை கட்டிப்போட்டுவிடுகிறது. மிகவும் வித்தியாசமான அனுபவம்.

( atma : soul; A glimpse into the poetry of Subramanya Bharathi. பாடியவர் : பாம்பே ஜெயஸ்ரீ, இசை: சுரேஷ், சபேஷ்; ஒலிநாடா : நாற்பது ரூபாய்; குறுந்தகடு : (லேண்ட்மார்க்கில்) ரூ.190 )
           சந்தோஷ் குரு @ 9/22/2004 11:08:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Thursday, September 16, 2004

அமிர்தசரஸில் சில "ஆத்மி"க்கள்

என்னுடைய ப்ராத்மிக் ஹிந்தி அறிவினையும், என் தம்பியின் ராஷ்ட்ரபாஷா அறிவினையும் நம்பி இரு ஆத்மாக்கள் அமிர்தசரஸ் வரை சென்று வரலாம் என்று ரிஸ்க் எடுத்தார்கள். என் தம்பியும் நானும் ஒரளவு ஹிந்தி பேத்தி அமிர்தசரஸ் வரை சமாளிச்சிட்டோம். அமிர்தசரஸ் பொற்கோவில் அருகே உள்ளே தங்குமறைக்கான அலுவலகத்தின் அருகே அனைவரும் தூக்கக் கலக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தோம்.

அப்பாவோ, என் தம்பி மற்றும் என்னுடைய ஹிந்தி உதவி இல்லாமலேயே சமாளிக்கலாம் என்று அந்த அலுவலகத்தில் உள்ள ஒரு கவுண்ட்டருக்குச் சென்று தன் "யுனைட்டட் இந்தியா இன்ஷூரன்ஸ்" விசிட்டிங் கார்டினைக் காட்டி , "We want room" என்றார்.

ஆனால் அங்கே இருந்த சர்தார்ஜி, அதைப் பார்க்காமல், ஹிந்தியில் (பஞ்சாபியாக கூட இருந்திருக்கலாம்) எதோ சொன்னான்.

என் அப்பாவோ, "No. Hindi, only English"

சர்தார்ஜி, என்ன நினைத்தாரோ என்னவோ, உரத்த குரலில் "கித்னி ஆத்மி ?" என்றார்.

என் தந்தை ரொம்பவும் அறிவாளித்தனமாக, "No. I'm not from Army. I'm insurance".

அங்கிருந்த இன்னொரு சர்தார்ஜியுடன் சேர்ந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தனர். பிறகு, ""கித்னி ஆத்மி ?" என்று கூறினார்.

என் தந்தை விடாக்கண்டன் , "No. Army, insurance, insurance"

ரெண்டு சர்தார்ஜிக்களும் ரொம்ப சத்தம் போட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த நான் விழித்துக்கொண்டு, ஆகா அப்பா மானம் கப்பலேறுதே என்று அரக்க பரக்க சென்று. "ச்சார் ஆத்மி. கம்ரா ஹேனா ?", என்று தத்துபித்தி சமாளித்தேன்.




சரி கொஞ்சம் படங்காட்டுவோம். இதோ எங்களுடைய ஒளி ஓவியங்கள்:

இது 1984, பிந்தரன்வாலேவினைப் பிடிக்க இந்திய ராணுவம் முயற்சி செய்த போது கோவிலுக்கு ஏற்பட்ட சேதம்.


(நன்றி: அவுட்லுக், வரலாறு சிறப்பிதழ்)

கீழே உள்ள படம் சென்ற வாரம் நாங்கள் எடுத்தது.






           சந்தோஷ் குரு @ 9/16/2004 11:51:00 PM | தனிச்சுட்டி| 2 Blogger Comments

காந்தி, அண்ணாதுரை, துக்ளக்

சென்ற வாரம் வந்த துக்ளக்கில் ஒரு செய்தி இது. வைகோவுக்கும் , தமிழக பா.ஜ.க தலைவர்களில் ஒருவருமான ஹெச்.ராஜா என்பவருக்கும் கடித விவாதம் நடக்கின்றது. சாவர்க்கர், காந்திஜி கொலை வழக்கில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்; ஆங்கிலேயர்களுடன் சமரசம் செய்து கொண்டவர் என்ற வைகோவின் கடிதத்திற்கு பதிலாக ராஜா எழுதியுள்ளார்.

சக பா.ஜ.கவினரைப் போல சாவர்க்கரை defend செய்து பல வாதங்கள் வைத்துள்ளார். ஆனால் என்னைக் கவர்ந்தது காந்தியினைப் பற்றியும், விடுதலைப் போராட்டம் பற்றியும் அண்ணாதுரை சொன்னது தான்.

"..... சாவர்க்கர் காந்திஜியினைக் கொலை செய்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டார் என்பது உங்களது குற்றச்சாட்டு. ஒருவருடைய உயிரைக்கொல்வதை, அவரது புகழைக் கொல்வது மிகவும் கொடுமையானது என்பதை தாங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என நம்புகிறேன். காந்திஜியின் புகழைக் கொன்று அண்ணாதுரை அவர்கள் பேசியதை தங்களுக்கு நினைவுப்படுத்துகிறேன். 1946ஆம் ஆண்டு காந்திஜி சென்னையில் தங்கியிருந்த பொழுது பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அவரை தரிசிக்க வந்தனர். அதைப் பார்த்து தாங்கிக் கொள்ளாத அண்ணாதுரை, "காந்தியார், ஒன்றும் கடவுள் அல்ல, மகானும் அல்ல, மகாத்மாவும் அல்ல. அவர் ஒரு காமாந்தக்காரர். சுசீலா நாயர்கள் சூழ வர, கோகில பென்கள் தோளிலே கை போட்டுக்கொண்டு நடந்து வரும் காந்தியை பார்த்தாயா, தம்பி" - என்று காந்திஜியினை காமாந்தகராக கூறியவர் அண்ணாதுரை. ஆமாம் அந்த காமந்தகாரர் மீது அண்ணாவின் தம்பியான உங்களுக்கு கரிசனம் எத்தனை நாட்களாக ?

1942ல் காந்திஜி "வெள்ளையனே வெளியேறு" என்று அறை கூவல் விட்டார். "செய்யுங்கள் இல்லை செத்துமடியுங்கள்" என்று மக்களுக்கு கட்டளையிட்டார். அப்போது அண்ணா, என்ன சொன்னார் என்பது தங்களுக்கு நினைவு இருக்கும் : "தம்பி, காந்தியாருக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது. இவரைக் குணப்படுத்த இங்கிலாந்து தேசத்து வைத்தியர்கள் தேவை. வெள்ளையர்கள் வெளியேறினால், விஞ்ஞானமும் வெளியேறிவிடும். கார் ஓடாது, பஸ் ஓடாது, ரயில் ஓடாது, தந்தி கூட இருக்காது, ஏரொப்ளேன் இருக்காது. ஆல மரத்தையும், அரச மரத்தையும் சுற்றிக் கும்பிட்டு, பருந்தைக் கண்டால் கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்ளத்தான் முடியும். நம் மக்களால் குண்டூசி கூட செய்ய முடியாது" என்றார்.

இதைப் படித்தவுடன் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. "இருவர்" படத்தில் வருவது போன்றது, தமிழக அரசியல் வரலாறு என எண்ணியிருந்தேன். இப்போது புரிகிறது, history is his story. பல முறை ஜெயகாந்தன் ஏன் திராவிட கட்சிகளை வெறுக்கிறார் என வியந்திருக்கிறேன். இப்ப விளங்குது.
           சந்தோஷ் குரு @ 9/16/2004 10:40:00 PM | தனிச்சுட்டி| 5 Blogger Comments

Saturday, September 11, 2004

சோளக்கருது, வாகா மற்றும் "நாற்காலிகாரர்"

சென்ற வாரம், ஒரு சுற்றுலாவிற்காக தில்லி மற்றும் அமிர்தசரஸ் நகரங்களுக்கு சென்றிருந்தேன். அமிர்தசரஸிலிருந்து முப்பது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது அட்டாரி-வாகா எல்லை. அந்தப் எல்லைப்பகுதியிலிருந்து லாஹூர் வெறும் இருபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. அங்கே தினமும் இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் நாட்டுக் கொடிகள், ஒரே சமயத்தில் காலையில் ஏற்றப்பட்டு, ஒரே சமயத்தில் மாலையில் இறக்கப் படுகிறது. அந்த எல்லையில் நடந்த சில கூத்துக்களும், என் அனுபவமும் இங்கே.







அதற்கு முன் ஒரு பீடிகை மற்றும் சுயதம்பட்டம். நாட்டுப்பற்று என்றால் தேசியகீதத்தினை நன்றாக தெரிந்துவைத்துக் கொள்வது, எந்த சூழ்நிலையிலும் நாட்டை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருப்பது (தன் நாடு தவறு செய்திருந்தால் கூட) என்று என் நண்பர்கள் பலர் கூறுவார்கள். அதற்கு எதிர்வினையாக நானோ, தேசியகீதமும், பழம்பெருமைகளும் ஒருவன் அறியவேண்டும் என்ற அவசியம் எல்லாம் இல்லை, செயலில் உருப்படியாக செய்து காட்டுவதே சிறந்தது என்று நான் வாதிடுவேன். இது அடிக்கடி நிகழும் எங்கள் விவாதங்களில் ஒன்று. சில சமயம் விவாதங்களில் என்னை ஒரு anti-nationalist என்றும், விசால பார்வை என்ற பெயரில் நாட்டுப்பற்று அற்றவன் என்றும் நண்பர்கள் என்னை குறை கூறுவார்கள். சரி விஷயத்திற்கு வருவோம்.

என் பெற்றோர்களோடு அமிர்தசரஸ் பொற்கோயிலை கண்டுவிட்டு, வாகா எல்லைக்கு மாலை சுமார் நான்கு மணியளவில் சென்றோம். கிரிக்கெட் மாட்ச் காணவந்த ரசிகர்கள் போல இந்திய கொடியுடன் அங்கே செம கும்பல். மாலை ஆறு மணியளவில் அங்கே நடக்கவிருக்கும் ஒரு parade க்காகத் தான் இவ்வளவு கூட்டம். ஐந்து மணியளவில் கதவை திறந்து அங்கிருந்த ஒரு பெரிய கேலரியில் அமர வைத்தனர். சுமார் ஆயிரத்தி ஐநூறு பேர் உட்காரும் அளவிற்கு, பெரிதாக இருந்தது.




ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு, அதனருகே ஒரு நுழைவாயில் போன்ற சின்னம். இதுதான் அந்த வாகா எல்லை. எல்லையின் மற்ற பக்கத்தில் மின்சாரம் பாய்கின்ற இரும்பு முள்வேலி நீண்டு இருக்கிறது. இந்திய கேலரியில் இருந்து பார்த்தால் பாகிஸ்தான் நுழைவாயிலும், அங்கே அருகே உள்ள ஒரு சிறிய தோட்டமும் தெரிகிறது. பாகிஸ்தான் பக்கமும் அதைப் போலவே ஒரு கேலரி, ஐநூறு பேர் அமரும் வசதியோடு இருந்தது. ஆனால் ஆண்களும் பெண்களும் தனித்தனி பகுதியில் அமர்ந்திருந்தனர்.







இந்திய கேலரியில் இரண்டு பெரிய ஸ்பீக்கர் வைத்து , பல தேசபக்தி பாடல்கள் hi-volumeல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. பலர் கைகளைத்தட்டிக் கொண்டு குழுவாக அதே பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருந்தனர். இதுவரை எல்லாமே நன்றாக இருந்தது. அதுக்கப்பறம் தான் ஆரம்பித்தது கூத்து. பாகிஸ்தான் கேலரியில் இதை போன்ற ஒரு ஸ்பீக்கரோ எதுவும் இல்லை. அங்கே அமைதியாக அனைவரும் உட்கார்ந்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்திய கேலரியில் ஸ்பீக்கர் அலறிக் கொண்டிருந்த அறையில் இருந்து ஒரு ஆள், கையில் மைக்கோடு வந்தார். உச்சஸ்தாயியில் ஹிந்துஸ்தான் ஜிந்தாபாத், சாரே ஜஹான்ஸே அச்சா, வந்தே மாதரம் என்று அவர் சொல்ல, இந்திய மக்களும் சொன்னார்கள். பிறகு பாடல் திரும்ப ஒலிக்கும். இது போல ஐந்து முறை நடந்தது. ஆறவது முறை அனைவரும் கத்தி முடிக்க, பாகிஸ்தான் பக்கதிலிருந்தும் மக்கள் "பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்" என்று கத்தினர் (அங்கே மைக் மற்றும் ஸ்பீக்கர் இல்லை). ஆனால் இங்கிருந்தோ மக்கள், உடனே அவர்களை கேரோ செய்வது போல் "ஊஊஊ...ஹிஹிஹி" என்று கூவினர். இதைப் போலும் ஒரு மூன்று முறை நடந்தது. என் அருகில் இருந்த சில இளைஞர்கள், "முர்தாபாத்..முர்தாபாத்" என்றும் கூவினார்கள். நம் மக்கள் செய்தது கண்றாவியாக இருந்தது.

இது எல்லாம் அடங்கி ஒய்ந்த பின்னர் அந்த கொடியிறக்க நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்தது. நம் இந்திய மேஜர் ஒரு, மைக்கில் சென்று எதோ ஒரு கமேன்டை உரக்க கத்தினார். (ந.முத்துசாமியின் "நாற்காலிக்காரர்" என்ற நாடகத்தில் ஒருவர் ராணுவத்தில் கட்டளையிடும் முறையினை கிண்டல் செய்யும் வகையில் "பரே.......ட் தத்தக்....கா புஸ்கா" என்று கத்திவிட்டு, மார்ச் ஃபாஸ்ட் செய்வார். இந்த சமயம் பார்த்து அந்த நாடகம் நியாபகத்தில் வந்து தொலைத்தது). பிறகு இரு நாட்டு வீரர்களும் காலை தலைவரைக்கும் நிமிர்த்தி, மார்ச் ஃபாஸ்ட் செய்து, எல்லைக் கதவுகளை திறப்பார்கள், இரு நாட்டு மேஜர்களும் (மேஜர் என்று தான் நினைக்கிறேன்) ஒரு சமிக்ஞைக்குப் பிறகு கைகுலுக்கி விட்டு, மேலும் சில ஃபார்மாலிட்டீஸ் முடிந்த பிறகு. ஒரே சமயத்தில் கொடியினை இறக்குவார்கள். பின்னர் இரு நாட்டு எல்லைக் கதவுகளும் மூடப்படும்.




எதற்காக இந்த சடங்கு என்று எனக்கு கொஞ்சமும் புரியவில்லை. இந்த கொடியிறக்கத்தினை பார்க்க வரும் மக்களினால் அங்கே சோளக்கருது, பொறிஉருண்டை, கோலா விற்கும் வியாபாரிகளுக்கும், டேக்ஸி ஓட்டுநர்களுக்கும் தான் லாபம். மற்றபடி அதன் மகத்துவம் என் சிற்றறிவுக்கு எட்டவில்லை.

ஆனால் இது எல்லாம் முடிந்த பிறகு என்னை உருத்தியது, என் அருகில் இருந்த அந்த "முர்தாபாத்" இளைஞர்களும், கேரோ ஆசாமிகளும் தான். எதற்காக இன்னமும் நம் மக்கள், பாகிஸ்தான் மக்களை வெறுக்க வேண்டும். அரசியல்வாதிகளை வெறுப்பதில் வேண்டும் என்றால் அவரவர்களுக்கும் ஒரு நியாயம் இருக்கலாம். மக்களை வெறுப்பதற்கான காரணம் எனக்கு இன்னும் விளங்கவில்லை. நம் தலைமுறையினர் 1947 பிரிவினையினால் ஏற்பட்ட காயங்களை இன்னமும் சொறிந்துக் கொண்டு இருக்கிறார்களா, இல்லை ஒட்டு மொத்த பாகிஸ்தான் மக்களும் தான் காஷ்மீர் பிரச்சினைக்கு காரணம் என்று எண்ணுகிறார்களா?. எனக்கு தெரியவில்லை.
           சந்தோஷ் குரு @ 9/11/2004 08:33:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Wednesday, September 08, 2004

Happy B'day Google !!!



-- Google Fan
           சந்தோஷ் குரு @ 9/08/2004 10:15:00 AM | தனிச்சுட்டி| 1 Blogger Comments

Monday, September 06, 2004

ஹி ஹி ... ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை

சென்ற மாத உயிர்மை இதழில் நாஞ்சில் நாடன் முலைகள் பற்றி ஒரு நல்ல கட்டுரையினை எழுதியிருக்கிறார். ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைப் போல் எழுதியிருந்தார். அவருடைய வாதம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அது படித்த முடித்த சில நாட்களிலேயே மைட்டோகாண்ட்ரியா எழுதிய இந்த ஆங்கில பதிவினைப் படித்தேன். இது mid-riff ஐ பற்றியது. நாஞ்சில் நாடன் செவ்விலக்கியங்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்டி அந்தக் கட்டுரையினை எழுதியிருந்தார், மைட்டோகாண்ட்ரியாவோ திரையுலகினை அலசி, பிழிந்து, துவைத்து நல்ல நகைச்சுவையாக எழுதியுள்ளார்.

மைட்டோவின் பதிவினைப் படித்துவிட்டு நான் ரொம்ப நேரம் சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று ஒரு சிந்தனை, mid-riff என்பதன் தமிழாக்கம் என்ன. என்னால் முடிந்த அளவு இணையத்தில் தமிழ் அகராதிகளில் தேடினேன். ஒன்றும் அகப்படவில்லை. சரி நமக்குள் உள்ள மொழிபெயர்ப்பாளனுக்கு உயிர் கொடுப்போம் என்று முயன்றேன்.

முதலாக, எங்கள் வீட்டில் இருந்த "இங்கிலிஷ் டு தமிழ்" அகராதியினை புரட்டினேன். ஏமாற்றம் தான். அதற்கான மொழிபெயர்ப்பு இருந்தது, ஆனால் அது ரொம்ப சப்பையாக இருந்தது, அது என்னவென்றால் mid-riff : /n/ belly, வயிற்றுப் பகுதி. பெல்லி என்றால் தொப்பை, தொந்தி என்று தானே அர்த்தம் என எண்ணியிருந்த என் ஆங்கில அறிவை மெச்சிவிட்டு என் அறிவுத்தேடலை தொடர்ந்தேன்.

சரி, நாமே யூகிக்கலாம் என நினைத்து ஆங்கில அகராதியில் அதனுடைய exact definitionஐ தேடினேன். அங்கே தான் ஆரம்பித்தது குழப்பம். dictionary.com ஒரு மாதிரி சொல்ல, மெரியம் வெப்ஸ்டர் ஒரு மாதிரி சொல்ல, ஆக்ஸ்ஃபோர்டு ஒரு மாதிரி சொல்ல நான் சித்தம் கலங்கி நின்றேன். சரி கடைசியாக நம்ம தலைவர் (வேறு யார் நம்ம கூகிள்தான்) என்ன சொல்றார் என்று விசாரித்துப் பார்த்தேன். நீயே பார்த்து புரிந்துகொள் என்று தலைவர் படம் காட்டினார்.

அவர் தந்த படங்களை எல்லாம் பார்த்த பிறகு அதை மெல்லிடை, கொடியிடை என்றெல்லாம் தான் மொழிபெயர்க்க தோன்றுகிறது. அகநானூறு, வள்ளத்தோளின் கவிதைகள் போன்றவற்றை படித்திருந்தால் இதற்கு விடை தெரிந்திருக்குமோ. இருக்கலாம். உங்களுக்கு யாருக்காவது தெரிந்தால் சொல்லுங்கள், அடியேன் விளங்கிக் கொண்டு ஜென்ம சாபல்யம் அடைகிறேன்.

ம்ம்ம். முதலில் முலை, அதை தொடர்ந்து மிட்-ரிஃப், அதற்கடுத்ததாக எதைப் பற்றி படிக்கப்போகிறேன் என்று தெரியவில்லை.
           சந்தோஷ் குரு @ 9/06/2004 08:21:00 PM | தனிச்சுட்டி| 1 Blogger Comments

Saturday, September 04, 2004

நுட்பமான தகவல்

உங்களுக்கு தமிழ்/தமிழ்நாட்டினை வளர்த்த நல்லவர்களைப் பற்றி அறிய ஆவலா, இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து மதக் கடவுள்களின் பெயரைப் பற்றி அறிய ஆசையா, அல்லது சினிமாப் படங்களின் பெயர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள விருப்பமா ? வாருங்கள் சென்னைப் பட்டினத்தில் உள்ள அண்ணா பல்கலைக் கழகத்திற்கு. படம் போட்டு காட்டி உங்கள் பொது அறிவினை வளர்க்கிறார்கள். ஒரு தம்பியின், பொறியியல் கலந்தாய்வில் கலந்து கொண்ட பொறுப்பான அண்ணனின் அனுபவம் இங்கே.

பொறிந்துதள்ளுவதற்கும் நக்கலடிப்பதற்கும் முன்னால் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் மிக நேர்த்தியான செயல்முறையினைப் பற்றி பாராட்டியாக வேண்டும். ஒரு அமர்விற்கு நூற்றி ஐம்பது பேர், ஒரு நாளைக்கு ஐந்து அமர்வுகள், இதைப் போல தமிழ்நாட்டில் நான்கு மையங்கள் என அமைத்து சீராக, சிக்கலின்றி, பொறியியல் மாணவர்கள் என்றும் கடமைப்பட்டிருக்க வேண்டிய கலந்தாய்வு நிகழ்ச்சியினை பக்காவாக செய்திருக்கின்றனர்.

ஒரு பெரிய ஹாலில், பெரிய திரையில் காலியிடங்களைப் பட்டியலிட்டு நம்மை உட்கார வைக்கிறார்கள். போதிய மதிப்பெண்கள் இருந்தும் விரும்பிய கல்லூரியில், அரசின் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கையால் இடம் கிடைக்காத காரணத்தால், அரசியல்வாதிகளின்/அரசியல் கொள்கைகளை குறைகூற வைக்கும் சிந்தனைகள் மாணவர்களுக்கு அனேகமாக இங்கேதான் துளிர்க்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒகே. இப்ப மார்க்கெட் நிலவரத்தைப் பற்றி பேசுவோம். இந்த வருட கோர்ஸ்களில் சூடான போனி, ஈ.சி.இ என்கிற எலக்ட்ரானிக்ஸ் மற்றும் கம்யூனிகேஷன் துறைதான். இரண்டாவது ட்ரிப்பிள் ஈ. மூன்றாவது கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ். நான்கவது மெக்கானிக்கல். அடுத்தது வேற எந்த கோர்ஸும் இல்லை என்றால் இந்த ஐ.டி எனப்படும், ஒரு காலத்தில் சூடான போனியாய் இருந்த, தகவல் தொழில்நுட்பம் தான்.

என் தம்பியின் நண்பனுடைய தந்தை இன்னொரு சக தந்தைக்கு அறிவுரை சொல்கிறார்,

"இங்க பாருங்க சார் ! ஐ.டிங்கிறது எப்படின்னா ஏரோப்பிளேன் ஓட்ற மாதிரி. ஏரோப்பிளேன் ஓட்றத்துக்கு அதனோட ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் பத்தில்லாம் பைலட்டுக்கு தெரியாதுல்ல. அதுமாதிரி தான். கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படிச்சா டீப்பா கம்ப்யூட்டர் பத்தி தெரிஞ்சிக்க முடியும், ப்ளேன ரிப்பேர் பண்ற மாதிரி. ஆனா ஐ.டி ல அதெல்லாம் முடியாது. அதுக்கும் மேல, ஏன் சார் கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் படிக்க வைக்க ஆசைப்படுறீங்க, இப்பல்லாம் ஊர்ல மூலைக்கு மூலை கம்ப்யூட்டர் ட்ரெயினிங் இன்ஸ்டிடியூட் வந்துடுச்சி. ஈ.சி.ஈ இல்ல ட்ரிப்பிள் ஈ சேர்த்து விடுங்க, அப்படியே சைட்ல கம்ப்யூட்டர் கத்துக்க சொல்லுங்க.... ஈ.சி.ஈ படிச்சா, இன்போசிஸ், டி.சி.ஸ், சத்யம், சி.டி.ஸ்ன்னு கேம்பஸ் இண்டர்வியூல கொத்திக்கிட்டு போறாங்க.."

இந்த மாதிரி ஆளுங்களப் பாத்தாலே, அப்படியே என் பீச்சாங்கையினை அவர்கள் மூஞ்சியில் அப்பவேண்டும் என்று எனக்கு கோபம் வரும். என் கோபத்திற்கு காரணங்கள் :

1. இதைப் போன்ற டகில் விடும் ஆசாமிகளுக்கும், சில சமயம் சரியா தவறா என்று ஆராயாமல் பரபரப்புக்காக செய்தினை மக்களிடையே, கேவலமாக பரப்ப நினைக்கும் வெகுஜன ஊடகங்களுக்கும் கொஞ்சமும் வித்தியாசம் இல்லை.
2. இதைப் போன்ற ஆசாமிகளால், word of mouth என பரவும் செய்திகள் மக்களிடையே தவறான பிம்பத்தினை உருவாக்குகின்றன. தவறான முடிவுகளை மக்கள் எடுக்கின்றனர்.
3. இன்போசிஸ், டி.சி.ஸ், சத்யம், சி.டி.ஸ் போன்ற கம்பெனிக்கள் ஏறக்குறைய எல்லா துறை மாணவர்களையும் வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். இந்த கம்பெனிகளில் வேலைப்பார்க்க கணிணி பொறியியல் தேவை என்று இந்த கம்பெனிகளில் உள்ள ஆட்களிடம் சொன்னாலே, விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள்.
4. நான் ஒரு தகவல் தொழில்நுட்பம் படித்த பொறியாளன் , இன்ஃபர்மேஷன் டெக்னாலஜி ஸ்டூடண்ட்.


Myth: தகவல் தொழில்நுட்பம் என்பது கம்ப்யூட்டரில் உள்ள மென்பொருட்கள் பற்றி மட்டு கத்துக்கொடுக்கப்படும் துறை. கணிப்பொறியியல் துறையில், கணிணி பற்றி மிக ஆழமாக கற்றுத் தருவார்கள் இதில் அப்படி கிடையாது.

Reality: தகவல் தொழில்நுட்பம் என்பது கணிப்பொறியியல் பாதி, மிண்ணனு மற்றும் தகவல் தொடர்பு பொறியியல் பாதி என்று சேர்ந்த கலவையிது. கணிப்பொறியியலில் அடிப்படையாகக் கருதப்படும் algorithms, data structure, compiler design, database design, computer organization போன்ற பாடங்களும் உண்டு, ஜிகினா பொருட்களான visual basic, multimedia, java போன்ற பாடங்களும் உண்டு. மிண்ணனு மற்றும் தகவல் தொடர்பு பொறியியல் அடிப்படையாகக் கற்றுக் கொள்ளும் data communication and networking, signal processing, electronic circuits and microprocessor basics, image processing போன்ற பாடங்களும் உண்டு. இதைத் தவிர, கணிப்பொறியியலிலும், தகவல்தொடர்பு பொறியியலிலும் இல்லாத ஆனால் கணினி பொறியியலில் வடிவமைப்புக்கு மிகவும் தேவையான combinatorial mathematics என்ற அடிப்படையான பாடமும் உண்டு.

இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் இதையெல்லாம் (ஒழுங்காகக்) சொல்லிக் கொடுக்கிற வாத்தியார் இருக்காங்களா அதற்கான கட்டமைப்பு இருக்கிறதா என்று முதலில் பார்க்கவேண்டும். அதைவிட்டு விட்டு எப்போதோ வரும் ஒரு கேம்பஸ் இண்டர்வியூக்காக, அந்த மாணவனின் ஆசையினை சிதைக்காமல் இருப்பது நலம்.

அப்பாடா...பொரிந்தாயிற்று... இப்போ கொஞ்சம் காமெடி (அப்ப இவ்ளோ நேரம் சொன்னது என்னன்னு கேட்டுடாதீங்கோ... நான் நொந்துடுவேன்) :

தமிழ்/தமிழ்நாட்டினை வளர்த்த நல்லவர்களைப் பற்றி அறிய ஆவலா, அவுலா என்றேல்லாம் கேட்டுருந்தேன் இல்லையா... அதற்கான விடைகள்.

முதலில் சினிமா : ஜே.ஜே காலேஜ், சேது இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் டெக்னாலஜி, நந்தா இஞ்சினியரிங் காலேஜ் ... பிதாமகன் காலேஜ் ஆஃப் இஞ்சினியரிங் என்று வந்திருந்தால் கோர்வையாக இருந்திருக்கும், சே... இந்த வருசம் அது இல்லை.

அடுத்தது கடவுளும் கடவுளைச் சார்ந்த பெயர்களும் : ஆதிபராசக்தி, கலசலிங்கம், வெங்கடேஸ்வரா, ராஜராஜேஸ்வரி, செயிண்ட்.ஜோஸப், மொகம்மத் சதக், நூருல் இஸ்லாம், தனலட்சுமி என்று ரொம்பவே நீள்கிறது. (தனலட்சுமி காலேஜினை நடத்தும் அந்த பேராசிரியரின் மகளை என் தந்தை சந்தித்திருக்கிறார். அவருடைய பேர் ரூபா. என் தந்தை ரொம்பவே நக்கலாக, "உங்க தம்பி பேரு என்ன செல்வராஜ்ஜா. நல்லா பேரு வச்சிருக்காரு" என்று கேட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறார். அந்த பெண்ணோ அர்த்தம் புரியாமல் முழித்திருக்கிறார். )

சரி என் தம்பியின் கதைக்கு வருவோம். சென்னையில் உள்ள வெங்கடேஸ்வராவில் சீட் இருக்கும் என கணிப்பொறி முன் உக்காந்து, கோவிந்தா ஆன பின்னர். என் தம்பிக்கு சிவகாசியில் உள்ள மெப்கோ கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தது. (அவனும் இன்பர்மேஷன் டெக்னாலஜி தான் படிக்கனுங்கிறான்... விதி யார வுட்டுச்சி). கலந்தாய்வு முடிந்து வெளியே வந்தோம், எங்கப்பாவிடம் பலர் இது அருமையான காலேஜ், நீங்கள் கவலையேப் படத்தேவையில்லை என்றெல்லாம் சொல்கின்றார். எனக்கு இப்போது தான் கவலையாக இருக்கிறது.

-- நன்றி : வலைப்பூ
           சந்தோஷ் குரு @ 9/04/2004 01:31:00 AM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Friday, September 03, 2004

வலை மேய்ச்சல் - 2

நான் கடந்த பத்து மாதங்களாக தமிழ் வலைப்பூக்களையும், ஆங்கில பூக்களையும் படித்து வருகிறேன். தமிழில் கண்டிப்பாக ஒரு சத்தான நிலைமை இருக்கிறது. தமிழ் அல்லாத பல இந்திய மொழிகளில், வலைப்பதிவுகள் கொஞ்சம் இருக்கிறது. ஆனால் அங்கு அவர்களுக்காக, அந்த மொழியிலுள்ள பதிவுகளுக்கான களஞ்சியம் போன்றவை எல்லாம் கிடையாது. வலைப்பூக்கள் பற்றி எழுதுவதற்கான ஒரு சஞ்சிகையெல்லாம் கிடையாது. நாம் இன்னும் பல மைல்கள் போகவேண்டும் பழம்பெருமையினை முழங்காதே என்கிறீர்களா. நம்முடைய நிலைமை, பெருமையாக இருந்தாலும், சிறுமையாக இருந்தாலும் தெரிந்துகொள்ளத்தானே வேண்டும்.

பக்கத்து வீட்ல ஏழைங்கிறதால நாம் பணக்காரன் என்று சொல்லவில்லை. பத்துமாதத்திற்கு முன்பெல்லாம், தமிழ் வலைப்பதிவுகளை ரொம்பவும் சாவகாசமாக படிப்பேன். மிகவும் குறைந்த பதிவுகளே இருந்தன. எழுத்து நடை பிடித்திருக்குதோ இல்லையோ எப்படியாவது படித்துவிடுவேன். இப்போதெல்லாம் ஒரு அவசரம் இருக்கிறது, சில சமயம் எரிச்சலும் இருக்கிறது. அதுதான் நான் ஆரோக்கிய நிலைமைக்கு காரணம் என நினைக்கிறேன். எக்கச்சக்கமாக வலைப்பதிவுகள் முளைத்துவிட்டன. முக்கியமாக பலவற்றிலும் நல்ல கருத்துக்களோடு, நல்ல பதிவுகளை எழுதிகிறார்கள். அதனால் அனைத்தையும் படிக்க வேண்டும், முடிந்த அளவு படித்துவிட வேண்டும் என்று ஒரு அவசரமும், படிக்கும் வலைப்பதிவில் கொஞ்சம் தொய்வு ஏற்பட்டால், சரி இதை சீக்கிரம் மேய்ந்துவிட்டு அடுத்த பதிவுக்குச் செல்வோம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.

எனக்குப் பிடித்த வலைப்பூக்களிலிருந்து சில நல்ல கட்டுரைகளும், என் கருத்தினையும் தரலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

நண்பர்களிடையே நான் அதிகமாக தடவை பகிர்ந்து கொண்ட விஷயம் இது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணின், "கலைந்த காட்சிகள்" பதிவில் இருந்து கிடைத்த தகவல் தான். பாரம்பரிய அறிவுத்திறன் பற்றிய தகவலும் , ஏனைய பிற தகவல்கள் அனைத்தும் என்னை வியக்க வைத்தது. எஸ்.இராமகிருஷ்ணன் மீது எனக்கு கொஞ்ச நாளாக ஒரு பெரிய வியப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது. எனக்கு தெரிந்தளவில் ஆங்கில/தமிழ் செவ்விலக்கியங்கள், சிறந்த திரைப்படங்களைப் , சிற்பம், ஓவியம், நாட்டார் கலை என அனைத்திலும் ஆழமான அறிவைப் பெற்றிருக்கிறார். பல கருத்தரங்குகளில் சிறப்புரையாற்றுகிறார். உயிர்மை விழாவில் இவருடைய சொற்பொழிவு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. "நோய்மை. ஏதோ ஒரு நோய்மை தான் நம் அனைவரையும் இங்கு ஒன்று சேர்க்கிறது...." என்று தொடங்கி தமிழில் உள்ள கலைஞர்கள் பற்றிய தகவல்களை பராமரிக்கும் ஒரு சட்டமைப்பு (framework) இல்லை என்று நொந்தார். ஆனால் சமீபத்தில் அவர் எழுதிய ஒரு சிறுகதை எனக்கு புரியவில்லை, இன்னும் இருமுறை படிக்க வேண்டும். இவருடைய படைப்பில் ஒரு இழைபோல மனிதநேயம் என்பது ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது. அது தான் இவருடைய படைப்பினை படிக்க என்னை தூண்டுகிறது.

சிறுவயதில் தென்னை மட்டையிலும், அருண் ஐஸ்கிரீம் பந்திலும் கிரிக்கெட் ஆடி, எங்கள் வீட்டருகே உள்ள சந்தில் ஸ்டெரெய்ட் டிரைவ் சிக்ஸ் அடிக்கும் எக்ஸ்பர்ட் நான். அதன் பிறகு டி.வியில் கிரிக்கெட் பார்ப்பதோடு சரி. ரொம்ப நுட்பமாக கிரிக்கெட்டினை ஆராய்ந்தது கிடையாது. ஆனால் சமீபத்தில் பத்ரி எழுதிய இந்த பதிவு, அதையும் கற்றுக் கொடுத்தது. ஓவியம், நடனம் போன்ற கலையினை ரசிப்பது போல கிரிக்கெட்டையும், ரசிக்க முடியும் என்ற எண்ணம் இதைப் படித்தப் பிறகு எனக்கு வந்தது. சச்சின் டெண்டுல்கரின் ஆட்டத்தினைப் பற்றி விமர்சிக்கும் வாயிலாக கற்றுக் கொடுக்கிறார் பத்ரி.

இந்த பதிவு ஒரு ஆங்கிலப் பதிவு. இதை எழுதிபவர் சென்னையினைச் சேர்ந்த இராஜேந்திரன் என்பவர். எனக்கு இவர் இன்னொரு இன்ஸ்பிரேஷன். இவரிடம் இருமுறை பேசும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. மற்றெதெல்லாம் நண்பர்கள் வாயிலாக இவரைப் பற்றி அறிந்ததுதான். "ப்ரோமஷன் என்பது தேவையா?" என்ற ரீதியில் உள்ளது இவர் பதிவு. ஒருவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஏன் நிரலாளர்களாக இருக்கக் கூடாது, நிரலாளர்களாக இருந்து நிரல் நிபுணராக ஏன் இருக்க கூடாது. ஏழு அல்லது எட்டு வருடம் வேலைப்பார்த்து முடித்தால் திறமை இருக்கிறதோ இல்லையோ உடனே மேலாண்மைப் பொறுப்பு திணிக்கப்படுகிறது. விரும்பாமல் வந்தாலும் பிரச்சினை. விரும்பாமல் ஒதுங்கி இருந்தாலும் சில சமயம் peer-pressure ஆல் சிலசமயம் திணித்துக் கொள்கிறோம். இந்தக் கருத்தினை பல உதாரணங்கள் மூலம் சிறப்பாக விளக்குகிறார் இவர். மிகவும் சுவையானது (சத்தானதும் கூட) இவர் பதிவு.

இதுவும் ஒரு ஆங்கிலப் பதிவு. சமந்த் சுப்ரமணியம். நான் மிகவும் ரசிக்கும் ஆங்கில நடையும் எழுத்தும் கொண்டவர் இவர். விஸ்டனில் கிரிக்கெட் எழுத்தாளராக இருக்கிறார். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்ஸில் புத்தக விமர்சனமும், மெட்ராஸ் ப்ளஸ்ஸில் திரைப்பட விமர்சனமும் எழுதுபவர் இவர். அது மட்டுமா, லேண்ட்மார்க் வினாடி-வினாப் போட்டியில் சென்ற முறை வெற்றிப் பெற்றார். இந்த முறை இரண்டாம் இடம் என்று ஒரு ஜகஜாலக் கில்லாடியாக இருக்கிறார் இவர். இதழியல் பட்டம் பெற்றவர் இவர். இவருடைய பதிவு மிக அருமையாக உள்ளது.


-- நன்றி : வலைப்பூ
           சந்தோஷ் குரு @ 9/03/2004 08:19:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

ரீல் சுத்தலாம் வாங்க

சமீபத்தில் பார்த்த மான்ஸ்டர், அழகிய தீயே பற்றிய என் கருத்துக்கள்

மான்ஸ்டர் !!!

புள்ளி புள்ளியாக முகம் முழுவதும் கொஞ்சம் தேமல், கொஞ்சம் கருப்பும் கொஞ்சம் மஞ்சள் நிறமும் கலந்த கறையோடும், கோணல்மானலாக இருக்கும் பற்கள், கொஞ்சம் சதைப் போட்ட உருவம், கொஞ்சம் ஆண்மைக் கலந்த நடை மற்றும் ஆண் போன்ற பாவனைகள் என இருந்து தொடர் கொலை செய்யும் ஒரு விலைமாது, எய்லோவாக நடித்துள்ளார் சார்லீஸ் தேரோன். அவர்தான் படத்தின் உயிர் நாடி.

கதை என்று பார்க்கப் போனால், அவருக்கு ஒரு பெண் நட்பு கிட்டுகிறது. அந்த பெண்ணோடு தனியாக வாழ்கிறாள். எய்லோவிற்கு விலைமகள் தவிர வேறு வேலை எதுவும் கிடைக்காததால், அதைத் தொடர்ந்து செய்ய முயற்சிக்கிறார். ஒரு நாள் கசப்பான சம்பவம் நடக்கிறது, அதிலிருந்து தப்ப ஒரு கொலை செய்கிறார். பிறகு சந்தர்ப்பங்களால் பல கொலைகள் செய்து போலீஸில் பிடிபட்டு electrocute செய்யப்படுகிறாள்.

கொஞ்சம் மெதுவாக செல்கிறது படம். எய்லோ, அன்பு மறுக்கப்பட்ட சமுதாயத்தால் தான் அந்த நிலைமைக்குள்ளாகி இறக்கிறார், என்பதை நடுநிலைமையில் சொல்ல முயற்சிக்கிறார் இயக்குநர். ஆனால் நமக்கு அது புரிந்தாலும், அவளுடைய சில கொலைகளும் கொடூரங்களும், எய்லோவின் மீது பரிதாப்பட முடியாமல், அவளை வெறுக்கச்செய்கிறது. படத்தில் கடைசி பதினைந்து நிமிடங்கள் தான் உணர்ச்சிக் குவியலான தருணங்கள். சார்லீஸ் தேரோன், அசத்தியிருக்கிறார். படம் ஆரம்பித்த சில நேரத்திலேயே, அவரைப் பார்த்ததும் ஒரு வெறுப்பு வருகிறது. பின்னர் அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, பச்சாதாபம் வருவது போன்ற தருணத்தில், அவருடைய ஒரு செயலால் எரிச்சலும் கோபமும் பீறிட்டு எழுகிறது. அதுதான் சார்லீஸ் தேரோனின் வெற்றி என எண்ணுகிறேன்.


அழகிய தீயே !!!

என்னடா ரொம்ப ரொம்ப டீஸண்டான படம் என்றேல்லாம் சொல்கிறார்களே, அப்படி என்னத்தான் இருக்கிறது என தெரிந்து கொள்ள சென்றேன். படம் ஆரம்பித்து பத்தாவது நிமிடம் ரம்பா தொப்புளைக் காட்டிக் கொண்டு ரொம்ப அசிங்கமாக இல்லாமல் கொஞ்சம் அசிங்கமாக ஆடுகிறார். இது தேவையே இல்லை, இந்த பாடல் இல்லாமலேயே படம் நன்றாக வந்திருக்கும்.

படத்தில் ஒரு இடத்தில் கூட சிகரெட் பிடிக்கும் காட்சி கிடையாது. அவ்வளவு ஒழுக்கமான படம் என்று சொன்னார்கள். ஆனால் பிரகாஷ் ராஜ், ஹீரோ அவரது நண்பர்கள், ஹீரோயின் முன் ஒரு பார்ட்டியில் மது அருந்துகிறார்கள். ஏன் இந்த முரண்பாடோ. இதையும் தவிர்த்திருக்கலாம்.

பிறகு நாய்க்குட்டி என்று நினைத்துக் கொண்டு ஒரு விலைமாதுவின் வீட்டுக்கு போய், குட்டி என்று ஒரு ஐந்து நிமிடம் , so called காமெடி ஒன்று நடக்கிறது. இதையும் தவிர்த்திருக்கலாம்.

குற்றம் கண்டுபிடிக்காமல், மேற்கூறிய மூன்றினையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால் படம் ரொம்பவே டீசண்டான படம். "நாம்" என்ற ஒரு மிக நல்ல படத்தினை எடுத்து, அது வந்ததற்கான சுவடே தெரியாததால், இந்தப் படத்தினை கொஞ்சம் அதிகமாகவே மார்க்கெடிங் செய்திருக்கிறார். என்ன செய்வது சுள்ளான், நோஞ்சான் கிட்டே போட்டி போடனுமே. கதைப்பற்றி அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன். ரொம்பவும் மிகைப்படுத்தாமல் ஒரு துணை இயக்குநரின் வாழ்க்கையினை படம் பிடித்துள்ளார் இந்த இயக்குநர்.

ஆனால் ஒன்று இந்த திரைப்படத்தின் இயக்குநர், ரொம்பவும் ரசித்து ரசித்து படத்தின் சில காட்சிகளை அமைத்திருக்கிறார். வசனமும் அதே போல் (அக்னி குண்டம், கறந்த பால், .... ). இரண்டு பாடல்கள் மட்டுமே மனதில் நிற்கிறது. மென்மையான சில வசனங்களும், மெலிதான நகைச்சுவை இழைந்தோடுவது தான் இந்த படத்தின் வெற்றி, சுவாரஸ்யம்.

ஆனால் ஒன்று சுள்ளானோடும், மச்சியோடும் ஏனைய பிற படங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது, இது எத்தனையோ மேல். அதற்காக இதைப் பார்க்கலாம்.

-- நன்றி : வலைப்பூ
           சந்தோஷ் குரு @ 9/03/2004 01:29:00 AM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Wednesday, September 01, 2004

வெட்டிப் பேச்சு - 3

கீழே கொடுத்துள்ள மூன்று படங்களிடையே ஒரு தொடர்பு உள்ளது. விடை ரொம்ப சுலபமும் இல்லை, ரொம்ப கடினமும் இல்லை, ஆனால் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமானது. விடைக்கு ரொம்ப மண்டைய பிச்சுக்காதீங்க. சாதாரண மனிதன் போல யோசித்தால் போதுமானது :) .


Final.gif


சரி இன்றைக்கான கேள்வி : மேலே கொடுத்துள்ள மூன்று படங்களுக்கான தொடர்பு என்ன ?


பிற்சேர்க்கை :

முதலில் இருப்பது, "ப்ரேவ் ஹார்ட்" படத்தில் மெல் கிப்சன் என்று உங்களுக்கு தெரியும். அப்படத்தில் வில்லியம் வாலஸ் ஆக நடித்திருப்பர். அவர் கையில் இருக்கும் வாளின் பெயர் க்ளேமோர் வாள் எனப்படும் மிக லேசான ஆனால் மிக கூர்மையான வாள். இலகுவான இந்த வாளினை ஐரோப்பியர்கள் மிகத்திறமையாக உபயோகித்து இதில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்தனர். இரண்டாம் படத்தில் இருப்பது ஒரு க்ளேமோர் வாள்.

இதற்கும் சந்திரபாபு நாயுடுகாருவுக்கும் என்ன சம்பந்தம். சந்திரபாபு நாயுடுவினை கொல்ல முயற்சி செய்த நக்ஸலைட்கள், உபயோகித்த அந்த கண்ணிவெடியின் பெயர் க்ளேமோர் மைன். இந்த வெடியின் மீது ஒரு அம்பாஸிடர் கார் இருந்தால் அது சுமார் பத்தடிவரை (வெடியின் தன்மை பொருத்துதான்) தூக்கியடிக்கப் படும். அவ்வளவு சக்திவாய்ந்த, ஆபத்தான வெடி இது.





ஆக மூன்று படங்களுக்கான தொடர்பு : க்ளேமோர்

(நன்றி : நவீன் ஜெயக்குமார், கௌதம் பத்மனாபன் - லேண்ட்மார்க் வினாடி-வினா 2004)

-- நன்றி : வலைப்பூ
           சந்தோஷ் குரு @ 9/01/2004 01:15:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

If you are not able to view this site , don't worry, you are not missing anything great. This contains my ramblings in , Thamizh (Tamil) , thats it.

My Profile | My Mail



அடிக்கடி மேய்வது




Mitran Foundation

Jambav - software for children with special needs


தமிழ் விக்சனரி





பரணை

நன்றி

தமிழ்மணம்
Blogger