<xmp><body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d6886596\x26blogName\x3d%E0%AE%95%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%95%E0%AF%82%E0%AE%B3%E0%AE%AE%E0%AF%8D\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_IN\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://santhoshguru.blogspot.com/\x26vt\x3d-1173546591900635210', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script></xmp>

கசாகூளம் - பெயர்க்காரணம்

Tuesday, June 29, 2004

பிறந்த நாள் கொடுமை

எங்கள் கல்லூரி விடுதியில் ஒரு பழக்கம். யாருக்காவது பிறந்தநாள் என்றால், அந்த மகாத்மாவின் பெருமைகளை பறைசாற்றும் விதத்தில் போஸ்டர் அடிப்பது. அந்த புண்ணியவானுடைய ஜொள்ளின் குளுமை, வறுத்த கடலையின் கறுமை, ஏனைய பிற மடமை, என்று போஸ்டர் அடிப்பது எங்கள் வழமை. (ஆகா...கவிதை அருவி கணக்கா கொட்டுதே...). ஒரு முறை மேக்ரோமீடியா ஃப்ளேஷில் 6 MBயில் ஒரு குறும்(பு)படம் கூட தயாரித்து கலாய்த்தோம் .

அந்த பாரம்பரியம் நாங்கள் வேலை செய்யும் அலுவலகத்திலும் தொடர்கிறது. அங்கு சார்ட் பேப்பர், இங்கு அடோபி ஃபோட்டோஷாப். என் நண்பன் ஒருவன் (கார்த்திக் கண்ணன்), எங்களுடைய சகா ஒருவனின்(குமரவேல்) பிறந்த தினத்திற்கு கிறுக்கியவை இவை :

MI

bond



           சந்தோஷ் குரு @ 6/29/2004 07:59:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Thursday, June 24, 2004

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் - துணையெழுத்து

செல்லப் பிராணிகளை வளர்ப்பது, அதை ஜுஜ்ஜு என்று கொஞ்சுவது என்று எதையும் விரும்பாதவன் நான். குறிப்பாக பிரபலங்கள், ஊடகங்களில் வந்து, "என் வீட்லே, 5 பூனை , 2 டாபர்மேன் , 1 மாருதி (காரா , குரங்கா ?) வச்சிருக்கேன். எல்லாரும் ஒரு செல்லப்பிராணியாவது (புருஷனைத்தவிர) வளர்க்கனும். அதுகளுக்கு யார் அன்புகாட்டுவா ?. " என்று மேனகா காந்தி ஸ்டைலில் பேசுவதைக் கண்டால் எரிச்சல் தான் வரும். அதில் குறிப்பாக மேனகா, தூர்தர்ஷனின் ஒரு தொடரில் (விலங்குகளைப் பற்றி ஒரு விழிப்புணர்வு தொடர்) , சீன் விடுவதைப்பார்த்தால் பற்றிக்கொண்டு வரும். 20 நிமிடம் விலங்குகளைப்பற்றி பல நல்ல தகவல்களை சொல்லிவிட்டு, கடைசி பத்து நிமிடம் நேயர்களிடம் இருந்து வந்த கடிதங்களைப் படிப்பார். அதைப் படிக்கும் போது , அந்த நேயர் காப்பாற்றிய பிரணியின் முந்தைய நிலைப்பற்றி ஒரு முதலைக் கண்ணீர் விட்டுவிட்டு, பின்னர் அவருடைய செயலினை சிலாகித்துப்பேசுவார். மிகவும் போலித்தனமாக இருக்கும். அவர் மீது இருந்த வெறுப்பினாலேயே, என் தம்பி வீட்டில் நாய்க்குட்டி வளர்க்க வேண்டும் என்ற போது, அது நடுவீட்டிலே அசிங்கம் பண்ணிடும், அப்புறம் நீதான் அதை சுத்தம் செய்யவேண்டும் என்று கூறி முன்னொரு காலத்தில் ப்ரேய்ன் வாஷ் செய்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் ஒரு மாதமாக என்னிடத்திலே ஒரு சிறு மாற்றம். விகடன் துணையெழுத்தில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய இந்த கட்டுரையினை படித்த பிறகு எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், தன் நண்பர் ஒருவரைப்பற்றியும் , அணில்களைப்பற்றியும், மிக நுட்பமாக, தனக்கே உரிய கூறுமுறையில் எழுதியிருந்தார். மிகவும் ரசித்த கட்டுரை (விவரணை ??) அது. (Updates : ஆனந்த விகடன் தளத்தில் இருந்து அந்த கட்டுரைக்கு சுட்டி கொடுக்க முயன்றேன் முடியவில்லை. மறுபடியும் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்) .

எங்கள் வீட்டில் அழையாவிருந்தாளியாக ஒரு பூனை 2 வாரங்களுக்கு முன் வந்தது. இரவு சுமார் ஒன்பது மணி அளவிற்கு எங்கள் வீட்டு ஜன்னலில் வந்து அமர்ந்து மிக உரிமையோடு மியாவியது (!!!). என் தம்பிக்கு ஒரே குஷி, அதை தடவிக்கொடுத்துவிட்டு , வீட்டில் இருந்து எவர்சில்வர் கிண்ணத்தில் பால் கொண்டுவந்து வைத்தான். தலைவரும் நக்கி நக்கி உறிஞ்சி விட்டு ஒடிப்போயிட்டார். மறுகாலை பேப்பர் எடுப்பதற்காக கதவைத்திறந்தால் தலைவர், எங்கள் வீட்டு கால்மிதியில் ஜம்மென்று அனந்த சயனித்திருக்கிறார். தலையினை குப்புறமாக தொங்கப்போட்டுக் கொண்டு ஹாயாக படுத்திருந்தார். அதைப்பார்த்ததும், அருவருப்போ கோபமோ வரவில்லை, மாறாக சிரிப்புதான் வந்தது. பேப்பர் எடுத்துக்கொண்டு முன்னாலிருக்கும் இரும்புக் கதவினை சாத்தும் சத்ததில் தலைவர் எழுந்துகொண்டார். நானோ "ச்சூ ! போ.. போ" என்று கூற, ஒரு விநாடி என்னை பார்த்துவிட்டு, சோம்பேறித்தனத்துடன் மறுபடியும் சயனம். ச்சே பூனை கூட நம்மை மதிக்கமாட்டேங்குது, நம்மைப் பார்த்து பயப்படமாட்டேங்குதே என்று நொந்து கொண்டு உள்ளே சென்றேன். என் தம்பியிடம் சொன்னேன், ஆர்வமாக கிண்ணித்தில் பாலுடன், மியாவாத்மாவின் திருப்பள்ளியெழுச்சிக்கு சென்றான்.

இப்போது தலிவர், எங்க வீட்டில் உள்ள அனைவருக்கும் ஜிகிடி தோஸ்தாயிட்டார். என் அம்மாவோ, " என்னடி (அது டியா..டாவான்னும் எனக்கு தெரியலே) .. என்ன வேணும்..உனக்கு பால் வேணுமா.. உள்ள வந்தே உதைவிழும்" என்ற ரேஞ்சுக்கு கொஞ்ச (பொம்பளைங்கல்லாம் இப்படித்தான் கொஞ்சுவாங்களா?? ) ஆரம்பித்துவிட்டார். என் தம்பியோ நான் விரும்பித்திண்ணும் ப்ரிட்டானியா டைகர் பிஸ்கட்டினை அதுக்கு போட ஆரம்பித்து விட்டான். என் தந்தை அலுவலகத்திற்கு தயாராகி வெளியே சென்று நிற்பார், உடனே நம்ம தலைவர், அப்பாவின் கால்கள் நடுவிலே சென்று தன் முதுகினை மெதுவாக தேய்த்துக்கொள்வார். என் அப்பாவும் அது தேய்க்கும் வரை நின்று விட்டு பிறகு செல்வார். நம்மகிட்ட தான் தலைவர் கொஞ்ச டிஸ்டன்ஸ் மெய்ண்டேய்ன் செய்கிறார். பரவாயில்லை. நானோ எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் கட்டுரையினைப் படித்துவிட்டு, எனக்குள் இருந்த அந்த வெறுப்பு எங்கே போனது என்று தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

           சந்தோஷ் குரு @ 6/24/2004 11:06:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Tuesday, June 15, 2004

அதிசய மனிதர்

இந்த வார அவுட்லுக் பத்திரிக்கையில், புகழேந்தி என்ற மருத்துவரின் சமூக சேவையினைப் பற்றி படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளனர். ஏழை மக்களுக்கு இரண்டு ரூபாய் முதல் ஐந்து ரூபாயினில் தரமான மருத்துவ சிகிக்சையினை அளிக்கின்றார் இந்த மாமனிதர். தேவையில்லாத செலவுகளை குறைத்து, மருந்து உற்பத்தியாளர்களிடம் மொத்தவிலையில் வாங்குவதாலும், நல்ல நண்பர்கள் துணைக்கு இருப்பதாலும் இது போன்ற சேவை சாத்தியமானது என்று கூறுகிறார் இவர்.

வளரும் நுகர்வோர் பண்பாட்டில், மருத்துவம் சேவை என்ற நிலையிலிருந்து மாறி பணம் பறிக்கும் வழியாகும் நேரத்தில், இதை போன்ற மனிதர்கள் நம்மிடையே எலும்பும், சதையுமோடு தான் நடமாடிக்கொண்டு உள்ளனர். இதை எண்ணும் போது சில சமயம் ஆச்சரியமாகவும், சில சமயம் பெருமையாகவும் உள்ளது. ஆனால் பல சமயம், இந்த சமுதாயமும், மக்களும் அமைத்துக் கொடுத்த தளத்தில் சௌரியமாக மாக்கள் போல் வாழ்கின்றோனோ என்ற கேள்வியும் வதைக்கிறது.
           சந்தோஷ் குரு @ 6/15/2004 08:27:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Sunday, June 13, 2004

"Death" by Evam - ஒரு நாடக ரசிகனின் அனுபவம்

ஏவம் (evam) குழுவினரின் நான்காவது நாடகம் Death (ஆங்கிலம்). Python Hyssteria என்ற நகைச்சுவை நாடகமும் இக்குழுவினரால் தான் அரங்கேற்றப்பட்டது. அந்த நாடகத்தை (சரியாகச் சொன்னால் குறுநாடகங்கள், skits) நான் வெகுவாக ரசித்தேன். ஆகையால் கொஞ்சம் எதிர்ப்பார்போடுதான் "Death" நாடகத்திற்கும் சென்றேன். சிவகாமி பெத்தாச்சி அரங்கத்தில் நடைப்பெற்றது. நூறு ரூபாய் டிக்கெட் (கொஞ்சம் ஓவர் தான், 75 ஆக இருந்திருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம்) வாங்கிக்கொண்டு மாடியில் சென்று அமர்ந்தேன். உள்ளே சென்றால் சென்னையின் ரசிக கும்பல் போலவே தெரியவில்லை. நெற்றியில் திருநீறோ/ஸ்ரீசூர்ணமோ அணிந்து, ஒரு வேஷ்டி கட்டிய ஆளோ அல்லது தாடி வைத்து ப்ரவுன் நிற ஜிப்பா போட்டு ஜொல்னா பை மாட்டிய ஆளோ அல்லது தன் பேர/பேத்தி பிள்ளைகள் உடன் வந்த மாமிகளோ காணோம். மாறாக சென்னையின் Hep கும்பல் (BPO, Foreign Banks, புருஷன்/தந்தை யின் காசைக்கரியாக்கும் அரைகுறை ஆடை அம்மணிகள்) தான் இருந்தது.

ரிச்சர்ட் க்ளெய்ன்மேன் என்ற மனிதன் ஒரு இரவில் சந்திக்கும மனிதர்களைப் பற்றியும், அப்போது நிகழும் சம்பவங்கள் பற்றிய கதை. இரவு 2:30 மணிக்கு தன் வீட்டில் தூங்கும் க்ளெய்மேனை அவனது அலுவலக சகாக்கள் எழுப்புகிறார்கள். ஒரு வெறியன் (maniac) பல மக்களை கண்மூடித்தனமாக கொல்லுவதாகவும், காவல்துறையினரால் அவனைப்பிடிக்க முடியாததால் க்ளெய்ன்மேன்னுடைய சகாக்கள் அவனை அழைத்துக்கொண்டு வெறியனை பிடிக்கத் திட்டம் தீட்டுகிறார்கள். அந்த வெறியனைப் பிடிக்க கிளம்பும் குழு, தங்களுடைய திட்டத்தினை க்ளெய்ன்மேனிடம் சொல்லமலேயே அவனை அழைத்துக்கொண்டு செல்கின்றனர். அங்கே அவன் வழி தவறி தனியாளாக தவிக்கின்றான். அப்போது ஒரு மருத்துவர், ஒரு விலைமகள் என்று பலரை தனித்தனியாக சந்திக்கிறான்.அங்கங்கே நகைச்சுவை தூவலும், தத்துவத் தூவலும் கலந்து கூடவே கொஞ்சம் திகிலடைய (முயற்சிக்கும்) இசையோடு கலந்து ரசிக்கும்படி (இறுதி 10 நிமிடங்கள் தவிர) கொடுத்துள்ளனர்.

க்ளெய்ன்மேனாக நடித்த சுனில் நன்றாக நடித்திருந்தார். சக நடிகர்களில் வெகு சிலரின் நடிப்பு மற்றுமே எனக்கு பிடித்திருந்தது. நாடகத்தை கனக்கச்சிதமாக திட்டமிட்டு, மிக Professional ஆக நடைமுறைப்படுத்தின விதத்திற்கு ஒரு ஷொட்டு. நல்ல Sound effects, சில நேரங்களில் திரையரங்கத்தில் பார்ப்பதுபோன்ற பிரமையினை உருவாக்கினார்கள். அவ்வளவு அருமையான sound and light effects. சில காட்சிகள் எதற்கு இருந்தது என்று எனக்கு புரியவில்லை (12B styleல் மறுபடியும் வரும் தூக்கு காட்சி) தெரியவில்லை.இறுதியில் ஒரு advice கலந்த தத்துவத்துடன் முடித்தார்கள். நீங்கள் Mild humour னை ரசிப்பவர்களாக இந்த நாடகத்தை நன்றாக அனுபவிக்கலாம். நான் அனுபவித்தேன்.

(இதை விமர்சனம் என்று சொல்வது ரொம்ப ஓவர் என்று நினைக்கிறேன். ஒன்றை தவறு என்று விமர்சனம் செய்தால் அதற்கான மாற்றினையும் சொல்ல நான் தயாராக இருக்கவேண்டும். அந்த பக்குவமும் , அனுபவமும் இதுவரை எனக்கு வரவில்லை. மதி எழுதிய "Life of Pi - எனது வாசக அனுபவம்" என்ற கட்டுரையின் தலைப்பில் "வாசக அனுபவம்" என்ற சொல்பிரயோகம் மிகவும் பிடித்துபோனது. அதிலிருந்து inspire ஆனதுதான் இப்பதிவின் தலைப்பும்)


           சந்தோஷ் குரு @ 6/13/2004 12:59:00 PM | தனிச்சுட்டி| 1 Blogger Comments

Friday, June 11, 2004

'மிர்ச்சி' சுசித்ராவும் எருமையும்

இன்று காலையில் நம்ம ரேடியோ மிர்ச்சியில், சுசித்ரா இந்திய சமுதாயத்திற்கு சேவை செய்யும் விதமாக நேயர்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டார். ( அங்கங்கே ஒருமாதிரி இழுத்துக்கொண்டும், சத்தமாகவும், மிதமிஞ்சிய சந்தோஷத்துடன், கொஞ்சம் சரளமாகவும் படிக்கவும்...சுருக்கமாக சொன்னால் 'மிர்ச்சி சுச்சியினைப்' போல் படிக்கவும்)

"நம்ம லல்லு பிரசாத் யாதவ், ரயில்வே மினிஸ்டர் ஆனாதக்ப்ப்பறம் பல அதிரடி திட்டம் செஞ்சிருக்காருங்க. அதுல்ல்ல்ல்லே ஒன்னுதான், ரயில்வே ஸ்டேஷன்லயும், ட்ரேய்ன்லயும் மண் கப் ல டீ, காபி சேர்வ் பண்ற திட்டம்ங்க. வருங்காலத்துல டிரேயின்ல பில்லோ கவரும், பெட்ஷீட்டும் காதி மெட்டீரியல் செஞ்சதுதான் யூஸ் பண்ணபோறாங்களாம். நீநீநீங்ங்ங்க நம்ம லல்லுவுக்கு இதைப்போல ஒரு யோசனை சொல்லும்னா, என்ன சொல்லுவிங்கே.... நீங்க டிபன் சாப்பிடாட்டாலும் பரவாயில்லை, ஷேவ் பண்ணாட்டாலும் பரவாயில்லை, எந்த முக்கியமான வேலையினயும் செய்யாம, உங்க பதிலை எனக்கு 55509990 நம்பருக்கு போன் பண்ணிசொல்லுங்க.உங்க பதில் மிர்ச்சியா இருந்தா ஒரு மிர்ச்சி காபி மக் உண்டுங்ங்ங்ங்க !!!" என்று சுப்ரபாதம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். (நானும் என் தம்பியும் இதை முக்கியமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தோம்).


சரி, என் தம்பி அந்த மிர்ச்சி காபி மக் வேண்டும் என்று ரொம்பநாள் தொலைபேச முயன்று சோர்ந்திருந்தான். நான் அவனிடம் பந்தையம் வைத்துவிட்டு பதில் சொல்லலாம் என்று டயல் செய்தேன். முதல் தடவையே கிடைத்தது. நான் , " பிளாஸ்டிக் பொருளினால் செய்த கோப்பைகளால் மாசுபாடு அதிகரிக்கிறது, அதனால் மண் பாண்டம் உபயோகிப்பது நல்லது. அதேபோல டீசல் இஞ்சினால் சுற்றுசூழல் பாதிக்கப்படுகிறது ஆகையால் டிரேயினை இழுப்பதற்கு ஐந்து எருமைகளும், தள்ளுவதற்கு ஐந்து காளைகளும் உபயோகிக்கலாம். மாசுக்கட்டுப்பாடு பிரச்சனை ஒழியும், அப்படியே வந்தாலும் உரமாகவும் உபயோகித்துக்கொள்ளலாம். என்ன புகைவண்டிக்குள்ளே உள்ளே ஒரு 400-500 எருமைகள் இருக்கும். நம்ம ஓட்டுநர் மற்றும் தள்ளுனர் எருமை கொஞ்சம் அஜீஸ் பண்ணிக்கனும்" என்று சொல்லாம் என்று எண்ணியிருந்தேன். மறுமுனையில் ஃபோன் எடுத்தவர், என் தொலைபேசி எண் வாங்கிக்கொண்டு , "சுசித்ரா உங்களைக் கூப்பிட்டாலும் கூப்பிடுவார்" என்று சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார். காபி மக்...டமால்.

           சந்தோஷ் குரு @ 6/11/2004 06:39:00 PM | தனிச்சுட்டி| 0 Blogger Comments

Monday, June 07, 2004

பையில காசு கையில வேலை

என் உறவினன், அண்ணாமலை பல்கலைகழகத்தில் கணிப்பொறியியல் படித்துவிட்டு, வேலைதேடும் படலத்திற்காக சென்னை வந்துள்ளான். என்னிடம் வந்து "இங்க பார், நான் ரொம்ப பிராக்டிகல். நிறைய பணம் செலவுபண்ணி B.E முடிச்சிருக்கேன் ". "எனக்கு இந்த Job Satisfaction, மனசுக்குப்பிடிச்ச வேலை மண்ணாங்கட்டியில்லாம் நம்பிக்கையில்லை. எனக்குத் தேவை காசு. அவ்ளோதான். அதுக்கு ஒரு வழிய சொல்லு", என்று ஒரு போடுபோட்டான். அனைத்தையும் ஜீரணித்துக்கொண்டு, தற்போது Job Marketன் பொன்முட்டையிடும் வாத்தான Mainframe கோர்ஸினை பரிந்துரைத்தேன்.

அவனும் சென்னையிலுள்ள பிரபலமான mainframe training center அனைத்திற்கும் சென்று விசாரித்துவந்து எனக்கு ஒரு Field Report கொடுத்தான். அவனுக்கு நல்ல பிசினஸ் மூளை, ஊரில் (அரியலூர்) அவன் தந்தை மளிகை வியாபாரம் செய்பவ்ர். இவனுக்கும் நேக்காக பேசி, விஷயத்தை கறக்கும் திறமை உண்டு. இவன் சொன்ன விஷயம் தான் அதிர்ச்சிக்குரியதாக இருந்தது. நாம் இப்போது பெருமைப்பட்டுக் கொண்டுருக்கும் தகவல் தொழிநுட்பம் சார்ந்த சேவை நிறுவனங்களில் (IT Services companies like Infosys, TCS, CTS, Wipro, etc) இருக்கும் அவலநிலை தெரிந்தது.

பொதுவாக Mainframe கணிணி சம்பந்தவேலை என்பது ஒரு வற்றாநதி போன்றது, என்று அனைவருக்கும் ஒரு நம்பிக்கை. கோடிக்கணக்கில் டாலரில் முதலீடு செய்து, முப்பது, முப்பத்தைந்து வருடங்கள் முன் செய்த மென்கலன்களை டிஜிடல் புரட்சி, வளர்ச்சி, என்ற பெயரில் குப்பையில் கொட்டிவிட்டு, மைக்ரோசாஃப்ட், சன், ஆரக்கிள் போன்ற நிறுவனங்கள் தரும் மென்கலனுக்கு மாற துட்டு செலவு செய்ய முடியாமல் இருக்கும் நிறுவனங்கள் , நம் இந்திய சேவை நிறுவனங்களின் காமதேனுக்கள். "உங்கள் பழைய மென்கலங்களினால் புதிய தொழிநுட்பத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாது, அதை புதியதாக மாற்றித்தருகிறோம் (Development/Transition)" என்றும், அந்நிறுவனங்கள் வேண்டாம் என்று கூறினால் , "உங்கள் பழைய மென்கலங்களில் உள்ள ஓட்டையினை சரி செய்து தருகிறோம்(Maintenance)" என்று கூறியே பல நிறுவனங்கள் ( இந்திய நிறுவனம் மட்டும் அல்ல EDS , Accenture போன்ற வெளிநாட்டு நிறுவனங்களும் கூட) பிழைப்பை நடத்துகின்றன.

இந்த சேவை நிறுவனங்கள் புதிதாக வேலை/கஸ்டமர் பிடிப்பதற்கு, தங்களிடம் உள்ள பணியாளரின் எண்ணிக்கை (Resource Count) என்பது(ம்) ஒரு முக்கிய அம்சம். பல பெரிய நிறுவனங்கள் (Ford, GM, Wal-Mart, போன்றவை) தங்களின் பணியினை செய்யும் நிறுவனத்தில், தங்களின் சேவையினை செவ்வனே செய்வதற்கு போதுமான ஆட்கள் உள்ளனரா என்பதையும் ஒரு selection criteria வாக கொள்வார்கள். அதனால்தான் அடிக்கடி, இந்த நிறுவனத்திற்கு இவ்வளவு ஆட்கள் தேவை , சீக்கிரமாக தொடர்பு கொள்ளவும் போன்ற செய்திகள் அடிபடுகின்றன.

சேவை நிறுவனம், தன் மனித வளத்துறையினை (HR) அணுகி , எனக்கு இந்த பணிக்கு, இந்த தேதிக்குள், இவ்வளவு அனுபவம் மிக்க ஆட்கள் தேவை என்று கூறும். மனித வளத்துறை, பல கன்சல்டன்சிகளையும், இணையத்தில் மேய்ந்து , ஆட்களை பிடிக்கும் அல்லது பிடிக்கப்பார்க்கும். Mainframe என்பது அரதபழசான கணிணி என்பதால், புதிதாக கல்லூரியில் இருந்துவரும் மக்களிடம் , இதைப்பற்றிய அறிவு மிகவும் குறைச்சல். ஆகையால் சேவை நிறுவனங்களின் Mainframe சம்பந்தப்பட்ட , கீழ்நிலை வேலையினை செய்வதற்கு ஆட்கள் கம்மி. இந்த Mainframe training center இல் பயிற்சி எடுக்கும் மாணவர்களுக்கு, சேவை நிறுவனங்களில் வேலை கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பு கொஞ்சம் அதிகம்.

இங்குதான் பிரச்சனையே ஆரம்பம். (ஆகா அப்ப இவ்ளோ நேரம் சொன்னது என்ன ? ... அது, வந்து , ஹி..ஹி). அனைத்து பயிற்சி நிறுவனங்களும் 18,000 முதல் 35,000 வரை வாங்குகின்றன. இதில் ஒரு நிறுவனத்தில் (பெயர் சொல்லலாமா என்று தெரியவில்லை) , "இங்க பாருங்க..18 ரூவா கட்டினீங்கனா..டிரெயினிங் தருவோம்..அதுக்கு மேல வேலை வேண்டும்னா..75 கொடுக்கனும். " . மெனு கார்டு போல், ஒரு லிஸ்ட் கொடுத்து (எல்லாம் உண்மையாகவே ரேஞ்சான கம்பெனி ) , "இதுல இருக்கிற, எந்த கம்பெனில வேணும்னு சொல்லுங்க , நாங்க ஏற்பாடு பண்றோம்.. ஆனா ஒரு கன்டிஷன், எங்க இன்ஸ்டிடியுட்லதான் டிரெயினிங் எடுக்கணும்".

இரண்டு அல்லது மூன்று வருடம் வேலை தேடி, கிடைக்காத ஆட்களுக்கு இவர்கள்தான் ஆபத்பாந்தவர்கள். இரண்டு மாதம் டிரெயினிங் கொடுத்துவிட்டு, ஒரு போலி அனுபவ சான்றிதழை (இது கொஞ்சம் சீப், ரூ.2000 போதும். பிரபலமான நிறுவனத்தின் அனுபவ சான்றிதழ் என்றால் கொஞ்சம் அதிகம்) சேவை நிறுவனத்தின் மனித வளத்துறைக்கு கொடுத்துவிட்டு, கூடவே கொஞ்சம் வெட்டிவிட்டு, நிறுவனத்திற்குள் நுழைந்துவிடுகின்றனர்.அப்புறம் என்ன , புது காரு, புது வீடு என்று கலக்கல்தான் (நிறுவன முதலாளிகளுக்கு வயிற்றில் கலக்கல்).

இது போன்ற சமாச்சரங்களில் சட்டத்தின் மூலம் நடவடிக்கை எடுக்கமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று , இந்த நிறுவனங்கள் தங்களுடைய brand image/value வை பொத்திப் பொத்தி வளர்க்கின்றன. இதற்கு எதேனும் பங்கம் வந்தால் அவ்வளவுதான், டங்கு டணால் ஆகிடும். Economic Times, Business Line அல்லது Financial Express போன்ற பத்திரிக்கைகள் எதாவது ஒரு Sting (ஆகா... இதற்கு தமிழ்ல என்னனு தெரியலயே) மூலம் வெளிக்கொண்டு வந்தால்தான் இதற்கு ஒரு விடுவுகாலம் பிறக்கும். கூடிய சீக்கிரம் அது நடக்கும் என்று நம்புவோம்.
           சந்தோஷ் குரு @ 6/07/2004 03:30:00 AM | தனிச்சுட்டி| 1 Blogger Comments

If you are not able to view this site , don't worry, you are not missing anything great. This contains my ramblings in , Thamizh (Tamil) , thats it.

My Profile | My Mail



அடிக்கடி மேய்வது




Mitran Foundation

Jambav - software for children with special needs


தமிழ் விக்சனரி





பரணை

நன்றி

தமிழ்மணம்
Blogger